Administrative court dismisses academic dismissal appeal, upholding university's procedural compliance and decision validity.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Administrative Court dismissed the plaintiff's appeal against the University of Cyprus's decision to terminate his contract as Associate Professor. The plaintiff argued that the dismissal violated his right to a hearing and contradicted previous case law, claiming the university's internal procedures were flawed. The court rejected these arguments, finding that the university followed the required steps under the University Law and that the specific circumstances of this case did not warrant a different outcome than established precedents.
Legislator-Regeste
KI-generiertArticles 28 and 146 of the Constitution; The right to a hearing is not absolute and does not preclude administrative bodies from making adverse decisions based on their own evaluation of evidence and established legal frameworks.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVerwandte Entscheide
KI-generiertVolltext
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Γεωργίου Πάμπος ν. Αστυνομίας (2007) 2 ΑΑΔ 46
Μιλτιάδους κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 1318
Kυπριακή Δημοκρατία μέσω του Yπουργικού Συμβουλίου και Άλλος ν. Koινότητας Πυργών μέσω του Kοινοτάρχη και της Xωριτικής Aρχής Πυργών και Άλλων (1996) 3 ΑΑΔ 503
Συμεωνίδου Xρυστάλλα και Άλλη ν. Kυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Eπιτροπής Δημόσιας Yπηρεσίας (1997) 3 ΑΑΔ 145
Ράφτης Αντώνης ν. Kυπριακής Δημοκρατίας και Άλλων (2002) 3 ΑΑΔ 345
Κυπριακή Δημοκρατία ν. Μιχαήλ Σκλάβου (2007) 3 ΑΑΔ 473
Χοτζάκογλου Χαράλαμπος Γ. ν. Πανεπιστημίου Κύπρου (2007) 4 ΑΑΔ 291
ΝΙΚΟΣ ΒΑΛΑΝΙΔΗΣ ν. ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ, Υπόθεση Αρ. 1210/2007, 9 Σεπτεμβρίου 2009
ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΠΑΠΑΛΕΟΝΤΙΟΥ ν. ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ, Υπόθεση Αρ. 166/2010, 28 Σεπτεμβρίου 2011
ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ, Αρ. Υπόθεσης: 116/2012, 1/8/2014, ECLI:CY:AD:2014:D592
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 144/1989 - Ο περί Πανεπιστημίου Κύπρου Νόμος του 1989
Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:283
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση Αρ. 1370/2012)
16 Σεπτεμβρίου 2016
[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 28 ΚΑΙ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΧΡΙΣΤΑΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ
Αιτητής,
και
ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
Καθ΄ ου η Αίτηση.
Ξ. Ευγενίου (κα), για τον Αιτητή
Α. Χρίστου (κα), για το Καθ’ ου η Αίτηση
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.: Με την παρούσα προσφυγή, ο αιτητής προσβάλλει τη νομιμότητα και εγκυρότητα της απόφασης του καθ’ ου η αίτηση, η οποία του γνωστοποιήθηκε με σχετική επιστολή, ημερομηνίας 31.7.2012, σύμφωνα με την οποία αυτός δεν κρίθηκε κατάλληλος για ανέλιξη στη βαθμίδα του Αναπληρωτή Καθηγητή στο Τμήμα Μηχανικών, Μηχανολογίας και Κατασκευαστικής του Πανεπιστημίου Κύπρου (στο εξής «το Τμήμα») και τερματίστηκε η εργοδότησή του στη βαθμίδα του Επίκουρου Καθηγητή, με ισχύ από 10.6.2013.
Ο αιτητής διορίστηκε θέση Επίκουρου Καθηγητή στο Τμήμα, την 1.9.2005. Μετά την συμπλήρωση τεσσάρων χρόνων υπηρεσίας, ενεργοποιήθηκε η διαδικασία που προνοείται στους περί Πανεπιστημίου Κύπρου (Εκλογή, Ανέλιξη και Ανανέωση Συμβάσεων Ακαδημαϊκού Προσωπικού) Κανονισμούς (στο εξής «Κ.Δ.Π. 145/2001»), για την αξιολόγηση του αιτητή και τη λήψη απόφασης για το κατά πόσο θα συνεχιζόταν ή όχι η απασχόλησή του, καθώς και για την ανέλιξή του στη βαθμίδα του Αναπληρωτή Καθηγητή. Συναφώς, σε συνεδρία του ημερομηνίας 17.11.2009, το Συμβούλιο του Τμήματος αποφάσισε την σύνθεση της ειδικής επιτροπής για την αξιολόγηση του αιτητή, την οποία και εισηγήθηκε στο Συμβούλιο της Πολυτεχνικής Σχολής. Το τελευταίο, σε συνεδρία του ημερομηνίας 18.11.2009, ενέκρινε την εν λόγω εισήγηση και υπέβαλε σχετικό σημείωμα ημερομηνίας 19.11.2009 προς την Σύγκλητο του Πανεπιστημίου, η οποία, σε συνεδρία της ημερομηνίας 2.12.2009 επίσης ενέκρινε την εισήγηση όσον αφορά την υπό αναφορά σύνθεση.
Ωστόσο, η τελική διαμόρφωση της σύνθεσης της ειδικής επιτροπής έλαβε χώρα στις 13.10.2010, με τον διορισμό νέου προσώπου στη θέση του παραιτηθέντος προέδρου αυτής και αφού προηγουμένως δυο εκ των τριών εξωτερικών μελών της εν λόγω επιτροπής, ως και τα αναπληρωματικά μέλη αυτών, δεν είχαν αποδεχθεί τη συμμετοχή τους σε αυτήν, με αποτέλεσμα να καταστεί αναγκαία η ανάλογη αντικατάστασή τους.
Τελικά, στις 14.6.2011, η ειδική επιτροπή συνέταξε την έκθεσή της αναφορικά με τον αιτητή (παράρτημα 10 στην ένσταση). Η επιτροπή ομόφωνα αποφάσισε να μη συστήσει τον αιτητή για προαγωγή στο βαθμό του Αναπληρωτή Καθηγητή, αλλά συνέστησε τη συνέχιση του συμβολαίου του. Ο αιτητής έλαβε γνώση της απόφασης της ειδικής επιτροπής με σχετική επιστολή ημερομηνίας 15.6.2011, στην οποία αναγραφόταν επίσης ότι τυχόν παρατηρήσεις του επ’ αυτής θα έπρεπε να υποβληθούν γραπτώς μέχρι τις 20.6.2011. Ο αιτητής υπέβαλε τις παρατηρήσεις του, με σχετική επιστολή του ημερομηνίας 30.6.2011 και εν συνεχεία, το Εκλεκτορικό Σώμα του Τμήματος, σε συνεδρία του ημερομηνίας 31.8.2011, αποφάσισε ομόφωνα όπως προτείνει στην Σύγκλητο του Πανεπιστημίου τη μη προαγωγή του αιτητή. Ακολούθησε και δεύτερη συνεδρία του Εκλεκτορικού Σώματος, στις 16.9.2011, στην οποία αποφασίστηκε, κατά πλειοψηφία, να υποβληθεί πρόταση στη Σύγκλητο για τη μη ανανέωση του συμβολαίου του αιτητή. Σε συνεδρία της, ημερομηνίας 5.10.2011, η Σύγκλητος αποφάσισε να επικυρώσει τις αποφάσεις του Εκλεκτορικού Σώματος, τόσο για τη μη ανέλιξη του αιτητή όσο και για τον τερματισμό της απασχόλησής του.
Εν συνεχεία, το Συμβούλιο της Επιτροπής Προσωπικού και Κανονισμών αποφάσισε, σε συνεδρία του ημερομηνίας 10.11.2011, την επικύρωση της απόφασης της Συγκλήτου για μη ανέλιξη του αιτητή. Όσον δε αφορά τον τερματισμό της απασχόλησης του αιτητή, το εν λόγω Συμβούλιο αποφάσισε την παραπομπή της σχετικής απόφασης της Συγκλήτου στο Συμβούλιο του Πανεπιστημίου, το οποίο, σε συνεδρία του ημερομηνίας 11.6.2012, αποφάσισε τον τερματισμό της απασχόλησης του αιτητή. Ο τελευταίος πληροφορήθηκε για την εν λόγω απόφαση, με σχετική επιστολή του καθ’ ου η αίτηση, ημερομηνίας 31.7.2012 και αντέδρασε, καταχωρώντας την υπό εξέταση προσφυγή.
Νομικοί ισχυρισμοί
Ο αιτητής προβάλλει σειρά ισχυρισμών, οι οποίοι δικαιολογούν, σύμφωνα με τη σχετική επιχειρηματολογία που αναπτύσσει, την ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης. Οι λόγοι δε ακύρωσης που προβάλλει, στρέφονται τόσο κατά της απόφασης τερματισμού της υπηρεσίας του όσο και κατά της διαδικασίας και απόφασης για τη μη ανέλιξή του.
Εν πρώτοις, ο αιτητής ισχυρίζεται ότι πάσχει ο τερματισμός της απασχόλησής του, εφόσον έχει παραβιασθεί το υπό του άρθρου 43(1) του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου (Ν. 158(Ι)/1999)προβλεπόμενο δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης[1]. Ειδικότερα, ο ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητή προβάλλει ότι τόσο το Εκλεκτορικό Σώμα, όσο και η Σύγκλητος και το Συμβούλιο του Πανεπιστημίου «δεν κάλεσαν τον αιτητή να ασκήσει το δικαίωμα ακρόασης πριν τον τερματισμό», ως όφειλαν.
Περαιτέρω, ο αιτητής ισχυρίζεται ότι εμφιλοχώρησε πλάνη του καθ’ ου η αίτηση αναφορικά με τον Κανονισμό 9(2) της Κ.Δ.Π. 145/2001[2], η οποία οδηγεί την προσβαλλόμενη απόφαση σε ακύρωση. Σύμφωνα με τον κ. Αγγελίδη, και αν ακόμη ήθελε κριθεί ορθή η απόφαση ότι δε χωρούσε ανέλιξη του αιτητή με βάση τον εν λόγω Κανονισμό, η απασχόλησή του δεν μπορούσε να τερματιστεί, αφού κάτι τέτοιο, σύμφωνα με την υπό αναφορά διάταξη, είναι δυνατό να συμβεί μόνο σε περίπτωση δεύτερης αποτυχίας του για ανέλιξη στη βαθμίδα του Αναπληρωτή Καθηγητή. Μάλιστα, συνεχίζει ο συνήγορος του αιτητή, το Εκλεκτορικό Σώμα, αντίθετα προς την απόφαση της ειδικής επιτροπής και χωρίς αιτιολογία αυτής της απόκλισής του, αποφάσισε τον τερματισμό της απασχόλησης του αιτητή.
Προβάλλεται επίσης ο ισχυρισμός ότι πάσχουν ως προϊόν ανεπαρκούς έρευνας οι δυο αποφάσεις του Εκλεκτορικού Σώματος, για μη προαγωγή και μη ανανέωση του συμβολαίου του αιτητή, καθώς και η απόφαση της Συγκλήτου, η οποία αναιτιολόγητα και χωρίς να ασκήσει ιεραρχικό έλεγχο της νομιμότητας της διαδικασίας, «δέχθηκε παθητικά τα όσα παρουσίασε το Εκλεκτορικό Σώμα, χωρίς να λάβει υπόψη της τις παρατηρήσεις και απόψεις του αιτητή». Εγείρεται επίσης ο ισχυρισμός περί ανύπαρκτης αιτιολογίας της απόφασης του Συμβουλίου του Πανεπιστημίου, με την οποία επικυρώθηκε η απόφαση της Συγκλήτου για τη μη ανανέωση της σύμβασης του αιτητή. Διαζευκτικά, ο αιτητής ισχυρίζεται ότι η απόφαση για τερματισμό της απασχόλησής του ως Επίκουρου Καθηγητή, σε περίπτωση αποτυχίας του για ανέλιξη στη βαθμίδα του Αναπληρωτή Καθηγητή, συγκρούεται με τον περί Πανεπιστημίου Κύπρου Νόμο του 1989 (Ν.144/89)και δη τα άρθρα 21, 22 και 23 αυτού.
Όσον αφορά τους ισχυρισμούς περί πάσχουσας και/ή εσφαλμένης διαδικασίας και απόφασης για τη μη ανέλιξή του, ο αιτητής ισχυρίζεται ότι αναιτιολόγητα και χωρίς καμία εξήγηση αποφασίστηκε η αντικατάσταση του διορισθέντος εξωτερικού μέλους της ειδικής επιτροπής Chretien Moonen. Για άγνωστο λόγο, υποστηρίζει ο κ. Αγγελίδης, «το διορισθέν αυτό μέλος τελικά δεν συμμετείχε κατά την αξιολόγηση του αιτητή». Επιπρόσθετα, προβάλλεται ότι πάσχει η σύνθεση της ειδικής επιτροπής ως αντίθετη με τον κανονισμό 4(2) της Κ.Δ.Π. 145/2001, εφόσον ο καθηγητής κ. Παττίχης που διορίστηκε ως πρόεδρος της εν λόγω επιτροπής, σε αντικατάσταση του παραιτηθέντος προέδρου, δεν μπορούσε να συμμετάσχει σε αυτήν, αφού «δεν είναι του ίδιου ή συναφούς γνωστικού αντικειμένου με την ειδικότητα του αιτητή και άρα δεν ήταν σε θέση να αξιολογήσει το έργο του αιτητή». Περαιτέρω, συνεχίζει ο κ. Αγγελίδης, πάσχει και η έκθεση της ειδικής επιτροπής ως ανακριβής, μη αντικειμενική και αντίθετη με το άρθρο 23(3) του Νόμου 144/89 και τις συστατικές επιστολές και εκθέσεις ανεξαρτήτων κριτών, έχοντας λάβει υπόψη εξωγενή κριτήρια.
Τέλος, ο αιτητής ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αντίθετη με τα στοιχεία των οικείων διοικητικών φακέλων, καθώς και το προαναφερθέν άρθρο 23(3) του Νόμου 144/89.
Εκ διαμέτρου αντίθετες είναι οι θέσεις της πλευράς του καθ’ ου η αίτηση, που, αντικρούοντας τους ισχυρισμούς του αιτητή, αντιτείνει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι πλήρως και/ή δεόντως αιτιολογημένη και σύμφωνη με τα στοιχεία των φακέλων και αποτελεί προϊόν προηγηθείσας δέουσας έρευνας και ορθής ενάσκησης της διακριτικής του ευχέρειας και ουδεμία πλάνη εμφιλοχώρησε κατά τη λήψη της εν λόγω απόφασης. Η διαδικασία που ακολουθήθηκε, σύμφωνα με το καθ’ ου, ήταν καθόλα νόμιμη και ουδέν εξωγενές, παράνομο ή και αυθαίρετο στοιχείο λήφθηκε υπόψη.
Ειδικότερα, με εκτενή αναφορά στο λεκτικό του Κανονισμού 9(8) της Κ.Δ.Π. 145/2001, αλλά και στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Ελευθέριος Παπαλεοντίου ν. Πανεπιστήμιο Κύπρου, Υποθ. Αρ. 166/2010, ημερ. 28.9.2011, όπου κρίθηκε παρόμοιο θέμα, η ευπαίδευτη συνήγορος για το καθ’ ου η αίτηση αντικρούει τον ισχυρισμό περί παραβίασης του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης και υποβάλλει ότι ο αιτητής ακούστηκε πριν τον τερματισμό της απασχόλησής του, ως προνοείται στην εν λόγω κανονιστική διάταξη. Επιπρόσθετα, η κ. Χρίστου ισχυρίζεται ότι εσφαλμένα ο αιτητής επικαλείται τις πρόνοιες του Κανονισμού 9(2), δεδομένου ότι ο τερματισμός της απασχόλησής του έγινε με βάση τις πρόνοιες του Κανονισμού 9(8)[3] και όχι του Κανονισμού 9(2). Συνακόλουθα, καταλήγει, ουδεμία πλάνη εμφιλοχώρησε κατά την απόφαση του τερματισμού της απασχόλησης του αιτητή. Γίνεται, συναφώς, και πάλι εκτενής αναφορά στην Παπαλεοντίου, ανωτέρω, όπως και προς αντίκρουση των ισχυρισμών περί αναιτιολόγητης απόκλισης από την απόφαση της ειδικής επιτροπής, περί έλλειψης αιτιολογίας και δέουσας έρευνας στην απόφαση του Εκλεκτορικού Σώματος και της Συγκλήτου, καθώς και σε αυτήν του Συμβουλίου του Πανεπιστημίου.
Επιπρόσθετα, η πλευρά του καθ’ ου η αίτηση αντικρούει τους ισχυρισμούς περί πάσχουσας απόφασης τερματισμού της απασχόλησης του αιτητή. Προβάλλεται η θέση ότι καθόλα νόμιμα και αιτιολογημένα συντελέσθηκε η αντικατάσταση του διορισθέντος εξωτερικού μέλους της ειδικής επιτροπής Chretien Moonen και καθόλα νόμιμη υπήρξε και η σύνθεση της ειδικής επιτροπής, η έκθεση της οποίας υπήρξε καθόλα αιτιολογημένη και ακριβής, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα στοιχεία που είχαν τεθεί ενώπιον της εν λόγω επιτροπής. Καταλήγει η πλευρά του καθ’ ου η αίτηση, υποβάλλοντας ότι η προσβαλλόμενη απόφαση υπήρξε καθόλα σύννομη και σε συμβατότητα τόσο με το Νόμο 144/89, όσο και τα στοιχεία των οικείων διοικητικών φακέλων.
Η κατάληξη
Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα του οικείου διοικητικού φακέλου, των παραρτημάτων της ένστασης του καθ’ ου η αίτηση και, γενικότερα, όλων των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία αποτέλεσαν το υπόβαθρο για προώθηση των εκατέρωθεν θέσεων, είτε κατά είτε υπέρ της νομιμότητας της προσβαλλόμενης πράξης.
Ως προς τον πρώτο προβαλλόμενο λόγο ακύρωσης περί πάσχουσας διαδικασίας τερματισμού του συμβολαίου του αιτητή, λόγω παραβίασης του υπό του άρθρου 43(1) του Νόμου 158(Ι)/1999 προβλεπόμενου δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης, παρατηρώ τα εξής:
Προς τεκμηρίωση του εν λόγω ισχυρισμού του, ο αιτητής αναφέρεται και στις πρόνοιες του Κανονισμού 9(2) της Κ.Δ.Π. 145/2001. Σύμφωνα με την εν λόγω κανονιστική διάταξη, «Με τη συμπλήρωση τεσσάρων χρόνων υπηρεσίας Επίκουρου Καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, ενεργοποιείται η διαδικασία αξιολόγησής του, με την οποία αποφασίζεται η συνέχιση ή μη της απασχόλησής του ή η ανέλιξη του στη βαθμίδα του Αναπληρωτή Καθηγητή. Σε περίπτωση συνέχισης της απασχόλησης του και μη ανέλιξης του, ο Επίκουρος Καθηγητής είναι υποχρεωμένος πριν τη συμπλήρωση του έβδομου χρόνου υπηρεσίας του να ζητήσει την ανέλιξή του διαφορετικά η διαδικασία αξιολόγησης ενεργοποιείται από το Πανεπιστήμιο. Σε περίπτωση δεύτερης αποτυχίας του για ανέλιξή του στη βαθμίδα του Αναπληρωτή Καθηγητή, η απασχόλησή του τερματίζεται».
Ωστόσο, η περίπτωση του αιτητή δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της πιο πάνω ρύθμισης, αφού, όπως προκύπτει από την εν λόγω διάταξη, ο υπ’ αυτής προβλεπόμενος μηχανισμός ενεργοποιείται μόνο στις περιπτώσεις που, με τη συμπλήρωση τεσσάρων χρόνων υπηρεσίας στη θέση Επίκουρου Καθηγητή, αποφασίζεται η συνέχιση της απασχόλησης του υποψηφίου, όχι όμως η ανέλιξή του.
Στις περιπτώσεις όμως που, με τη συμπλήρωση τεσσάρων χρόνων στη συγκεκριμένη θέση, αποφασίζεται η μη ανέλιξη του υποψηφίου αλλά και η μη συνέχιση της απασχόλησής του, όπως είναι η περίπτωση του αιτητή στην παρούσα υπόθεση, τότε, όπως ορθά επισημαίνει και η πλευρά του καθ’ ου η αίτηση, ο μηχανισμός που ενεργοποιείται είναι αυτός που προβλέπεται στη διάταξη του Κανονισμού 9(8), ο οποίος και εφαρμόστηκε στην υπό εξέταση περίπτωση.
Σύμφωνα με την εν λόγω ρύθμιση, «Το Εκλεκτορικό Σώμα εξετάζει την έκθεση της Ειδικής Επιτροπής και τις τυχόν παρατηρήσεις του υποψηφίου, λαμβάνει την απόφαση και υποβάλλει τεκμηριωμένη έκθεση στη Σύγκλητο για επικύρωση. Σε εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 22(1) του Νόμου, το Εκλεκτορικό Σώμα συνεδριάζει αρχικά με σύνθεση που κρίνει τον υποψήφιο για ανέλιξη.
Σε περίπτωση αρνητικής απόφασης, συνεδριάζει με σύνθεση που αποφασίζει για τη συνέχιση ή τον τερματισμό της απασχόλησης του υποψηφίου». Με βάση τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης και υπό το φως των ευρημάτων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην Παπαλεοντίου, ανωτέρω, όπου επί του ιδίου ζητήματος το Δικαστήριο ακολούθησε την ίδια προσέγγιση, καταλήγω ότι και στην παρούσα περίπτωση οι πρόνοιες που τυγχάνουν εφαρμογής είναι αυτές του Κανονισμού 9(8), αφού εν προκειμένω, με τη συμπλήρωση τεσσάρων χρόνων, αποφασίστηκε η μη ανέλιξη του αιτητή και η μη συνέχιση της απασχόλησής του.
Επιπρόσθετα, από τα ενώπιον μου στοιχεία διαπιστώνω ότι νομότυπα και σύμφωνα με τον προαναφερθέντα κανονισμό 9(8), παρασχέθηκε στον αιτητή το δικαίωμα να ακουστεί πριν από τη λήψη της επίδικης απόφασης μη ανέλιξής του και τερματισμού της απασχόλησής του. Όπως έχω αναφέρει και πιο πάνω, στην επιστολή 15.6.2011 (παράρτημα 11 στην ένσταση του καθ’ ου η αίτηση), με την οποία ο αιτητής έλαβε γνώση της απόφασης της ειδικής επιτροπής αναφορικά με την μη ανέλιξή του, αναγραφόταν επίσης ότι τυχόν παρατηρήσεις του επ’ αυτής θα έπρεπε να υποβληθούν γραπτώς μέχρι τις 20.6.2011.
Πράγματι, ο αιτητής υπέβαλε, με πολυσέλιδη επιστολή του, τις παρατηρήσεις του επί της εισήγησης της ειδικής επιτροπής, οι οποίες, όπως προκύπτει και από τα σχετικά πρακτικά (παραρτήματα 13 και 14 αντίστοιχα στην ένσταση) ήσαν ενώπιον του Εκλεκτορικού Σώματος και λήφθηκαν υπόψη, τόσο κατά τη συνεδρία του ημερομηνίας 31.8.2011 αναφορικά με την ανέλιξη του αιτητή, όσο και κατά τη μεταγενέστερη συνεδρία ημερομηνίας 16.9.2011, αναφορικά με την ανανέωση της σύμβασης του αιτητή.
Αυτά, σε πλήρη συμβατότητα με τον Κανονισμό 9(8), που προβλέπει για αρχική συνεδρία του Εκλεκτορικού Σώματος με σύνθεση που κρίνει τον υποψήφιο για ανέλιξη και, σε περίπτωση αρνητικής απόφασης, ακολουθεί δεύτερη συνεδρία του ιδίου Σώματος με σύνθεση που αποφασίζει για τη συνέχιση ή τον τερματισμό της απασχόλησης του υποψηφίου, όπως ακριβώς και έγινε στην παρούσα περίπτωση.
Πουθενά όμως το υπό αναφορά κανονιστικό πλαίσιο δεν προνοεί για προειδοποίηση στον υποψήφιο, εν προκειμένω στον αιτητή, και για εκ νέου υποβολή των παρατηρήσεων του, πριν από τον τερματισμό της απασχόλησής του. Αυτή ακριβώς ήταν και η προσέγγιση του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί του θέματος στην Παπαλεοντίου, ανωτέρω.
Ενόψει των πιο πάνω, καταλήγω ότι το δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης του αιτητή δεν έχει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραβιαστεί και, συνακόλουθα, ο πρώτος προβαλλόμενος λόγος ακύρωσης απορρίπτεται ως αβάσιμος.
Με τον δεύτερο προβαλλόμενο λόγο ακύρωσης, ο αιτητής ισχυρίζεται ότι εμφιλοχώρησε πλάνη κατά την υπό του καθ’ ου η αίτηση ερμηνεία και εφαρμογή του Κανονισμού 9(2) της Κ.Δ.Π. 145/2001, ενώ και το Εκλεκτορικό Σώμα, «αναιτιολόγητα και χωρίς να ακούσει τον αιτητή» αποφάσισε τον τερματισμό της σύμβασής του.
Ούτε αυτός ο ισχυρισμός με βρίσκει σύμφωνο. Όπως έχει ήδη λεχθεί ανωτέρω, στο πλαίσιο εξέτασης του πρώτου εγειρόμενου λόγου ακύρωσης, στην υπό εξέταση περίπτωση τυγχάνουν εφαρμογής οι πρόνοιες του Κανονισμού 9(8) και όχι αυτές του 9(2), οι οποίες ενεργοποιούνται μόνο στις περιπτώσεις που, με τη συμπλήρωση τεσσάρων χρόνων υπηρεσίας στη θέση Επίκουρου Καθηγητή, αποφασίζεται η συνέχιση της απασχόλησης του υποψηφίου, όχι όμως η ανέλιξή του. Όμως, στις περιπτώσεις όπου με τη συμπλήρωση τεσσάρων χρόνων στη συγκεκριμένη θέση, αποφασίζεται η μη ανέλιξη του υποψηφίου αλλά και η μη συνέχιση της απασχόλησής του, όπως είναι η περίπτωση του αιτητή στην παρούσα υπόθεση, τότε ενεργοποιείται ο μηχανισμός που προβλέπεται στη διάταξη του Κανονισμού 9(8), ο οποίος και ορθώς εφαρμόστηκε στην υπό εξέταση περίπτωση. Όπως έχει λεχθεί χαρακτηριστικά στην απόφαση Παπαλεοντίου, ανωτέρω, επί του συγκεκριμένου θέματος -
«Είναι πρόδηλο ότι, ο προβλεπόμενος σε περίπτωση δεύτερης αποτυχίας του υποψηφίου από τις πρόνοιες του άρθρου 9(2), μηχανισμός, ενεργοποιείται μόνο εκεί όπου με τη συμπλήρωση τεσσάρων χρόνων υπηρεσίας στη θέση Επίκουρου Καθηγητή, αποφασίζεται η συνέχιση της απασχόλησης του υποψηφίου, όχι όμως η ανέλιξη του. Στις περιπτώσεις όμως όπου με τη συμπλήρωση τεσσάρων χρόνων στη συγκεκριμένη θέση, αποφασίζεται η μη ανέλιξη του υποψηφίου και η μη συνέχιση της απασχόλησής του, όπως είναι η περίπτωση του αιτητή στην παρούσα υπόθεση, τότε ο μηχανισμός που ενεργοποιείται είναι αυτός που, όπως διαπιστώνω, έχει ενεργοποιηθεί στην παρούσα περίπτωση και που δεν είναι άλλος από αυτόν που προβλέπεται από τις πρόνοιες του Κανονισμού 9(8)».
Επιπρόσθετα, υπενθυμίζω ότι οι παρατηρήσεις του αιτητή επί της εισήγησης της ειδικής επιτροπής ήσαν ενώπιον του Εκλεκτορικού Σώματος και λήφθηκαν υπόψη, τόσο κατά τη συνεδρία του ημερομηνίας 31.8.2011, αναφορικά με την ανέλιξη του αιτητή, όσο και κατά τη μεταγενέστερη συνεδρία ημερομηνίας 16.9.2011, αναφορικά με την ανανέωση της σύμβασής του. Αυτό που προκύπτει από τα σχετικά έγγραφα είναι ότι όλα τα ουσιώδη στοιχεία ήσαν ενώπιον του Εκλεκτορικού Σώματος κατά τη λήψη της δικής του απόφασης, περιλαμβανομένων, ως ήδη ελέχθη, και των παρατηρήσεων του αιτητή και δεν προκύπτει οτιδήποτε που να συνηγορεί περί του αντιθέτου και/ή να στοιχειοθετεί τη μη διεξαγωγή της δέουσας έρευνας υπό τις περιστάσεις. Συνεπώς, έχω την άποψη πως, με αυτά τα δεδομένα, δεν τίθεται ούτε ζήτημα αναιτιολόγητης απόκλισης του Εκλεκτορικού Σώματος από την απόφαση της ειδικής επιτροπής, ούτε και ζήτημα παραβίασης του δικαιώματος του αιτητή να ακουστεί, ως προβάλλεται στην αγόρευσή του. Επί του τελευταίου αυτού ζητήματος, επαναλαμβάνω τα όσα σχετικά έχω αναφέρει πιο πάνω, κατά την εξέταση του πρώτου προβαλλόμενου λόγου ακύρωσης.
Κατά συνέπεια, κρίνω ότι ούτε ο δεύτερος εγειρόμενος λόγος ακύρωσης ευσταθεί και, επομένως, απορρίπτεται.
Προβάλλεται επίσης, με τον τρίτο και τέταρτο λόγο ακύρωσης, ο ισχυρισμός ότι πάσχουν ως προϊόν ανεπαρκούς έρευνας οι δυο αποφάσεις του Εκλεκτορικού Σώματος, για μη προαγωγή και μη ανανέωση του συμβολαίου του αιτητή, καθώς και η απόφαση της Συγκλήτου, η οποία αναιτιολόγητα και χωρίς να ασκήσει ιεραρχικό έλεγχο της νομιμότητας της διαδικασίας, «δέχθηκε παθητικά τα όσα παρουσίασε το Εκλεκτορικό Σώμα, χωρίς να λάβει υπόψη της τις παρατηρήσεις και απόψεις του αιτητή». Στο πλαίσιο του ισχυρισμού περί μη δέουσας έρευνας σε σχέση με τις αποφάσεις του Εκλεκτορικού Σώματος, ο αιτητής προβάλλει επίσης αιτιάσεις και ισχυρισμούς περί αλλότριων σκοπών και αλλότριας και/ή συγκαλυμμένης καταδίωξής του από το εν λόγω Σώμα.
Θα αρχίσω από το τελευταίο, για να παρατηρήσω ότι καμία μαρτυρία δεν τέθηκε ενώπιον μου προς τεκμηρίωση της συγκεκριμένης θέσης του αιτητή, γεγονός που αφήνει τους εν λόγω ισχυρισμούς ατεκμηρίωτους και, συνεπώς, μετέωρους. Όπως έχει κατ’ επανάληψη νομολογηθεί, η προκατάληψη πρέπει να αποδεικνύεται με βεβαιότητα και να προκύπτει αβίαστα, είτε από τα γεγονότα που παρουσιάζονται ή τα έγγραφα που περιέχονται στους σχετικούς διοικητικούς φακέλους, είτε με ασφαλή συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν από το περιεχόμενο τέτοιων εγγράφων ή την ύπαρξη τέτοιων γεγονότων (βλ. Καψοσιδέρης ν. Δημοκρατίας (1995) 3 Α.Α.Δ. 176)
Ερχόμενος τώρα στην εξέταση των ισχυρισμών περί μη διενέργειας της δέουσας έρευνας, υπενθυμίζω την πάγια και διαχρονική νομολογιακή αρχή ότι η έκταση και η μορφή έρευνας είναι συνυφασμένη με τα περιστατικά κάθε υπόθεσης. Το κριτήριο για την επάρκεια και πληρότητα της έρευνας, έγκειται στη συλλογή και διερεύνηση του συνόλου των ουσιωδών στοιχείων, τα οποία παρέχουν βάση για ασφαλή συμπεράσματα (βλ. ενδεικτικά Ιωάννης Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2014:D592, Υποθ. Αρ. 116/2012, ημερ. 1.8.2014, Ράφτης ν. Δημοκρατίας (2002) 3 Α.Α.Δ. 345, 366 και Δημοκρατία ν. Κοινότητας Πυργών κ.ά., (1996) 3 Α.Α.Δ. 503).
Εν προκειμένω, όπως έχω ήδη αναφέρει πιο πάνω, στον αιτητή παρασχέθηκε το δικαίωμα να ακουσθεί και οι παρατηρήσεις του ήταν ενώπιον του Εκλεκτορικού Σώματος τόσο κατά τη συνεδρία του ημερομηνίας 31.8.2011, αναφορικά με την ανέλιξη του αιτητή, όσο και κατά τη μεταγενέστερη συνεδρία ημερομηνίας 16.9.2011, αναφορικά με την εξέταση του ζητήματος της ανανέωσης ή μη της σύμβασης του αιτητή. Επιπρόσθετα, από την ανάγνωση του πρακτικού τόσο της συνεδρίας του Εκλεκτορικού Σώματος που αφορά στην ανέλιξη του αιτητή, όσο και της δεύτερης κατά την οποία λήφθηκε η απόφαση για τερματισμό των υπηρεσιών του, καταδεικνύεται με σαφήνεια και χωρίς αμφιβολία ότι το Εκλεκτορικό Σώμα διερεύνησε και έλαβε υπόψη το σύνολο των ουσιωδών στοιχείων τα οποία παρέχουν βάση για ασφαλή συμπεράσματα, περιλαμβανομένων και των παρατηρήσεων του αιτητή. Τα δε μέλη του Εκλεκτορικού Σώματος αιτιολόγησαν και στις δυο περιπτώσεις την ψήφο τους.
Περαιτέρω, ο συνήγορος του αιτητή ισχυρίζεται ότι το Εκλεκτορικό Σώμα λειτούργησε με «σαφή αλλότριο σκοπό», γιατί, ενώ προτού προχωρήσει στην απόφαση του για τερματισμό των υπηρεσιών του αιτητή, όφειλε να αναμένει την απόφαση της Συγκλήτου και του Συμβουλίου επί της απόφασης του για μη ανέλιξη του αιτητή, δεν το έπραξε, αλλά έσπευσε να διαμορφώσει «δεύτερο και καίριο ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΟ» (η έμφαση είναι του κειμένου). Επ’ αυτού, θα αρκεστώ να παρατηρήσω ότι η θέση του κ. Αγγελίδη δεν βρίσκει έρεισμα ούτε στο Νόμο 144/89, ούτε στους Κανονισμούς. Αντίθετα, όπως λέχθηκε και στην Παπαλεοντίου, ανωτέρω, επί του ιδίου θέματος, «ο τρόπος που το Εκλεκτορικό Σώμα λειτούργησε στη συγκεκριμένη περίπτωση συνάδει τόσο με τις νομικές όσο και με τις θεσμικές πρόνοιες».
Ενόψει των πιο πάνω, καταλήγω ότι ούτε ο ισχυρισμός περί έλλειψης δέουσας έρευνας εκ μέρους του Εκλεκτορικού Σώματος μπορεί να ευσταθεί και, κατά συνέπεια, απορρίπτεται.
Εγείρεται επίσης εκ μέρους του αιτητή ο ισχυρισμός περί έλλειψης δέουσας έρευνας και αιτιολογίας της απόφασης της Συγκλήτου.
Εν πρώτοις, υπενθυμίζω ότι στην υπό εξέταση περίπτωση δεν τυγχάνει εφαρμογής ο Κανονισμός 9(2) της Κ.Δ.Π. 145/2001, ως εισηγείται ο κ. Αγγελίδης, αλλά ο Κανονισμός 9(8), σύμφωνα με τον οποίο «το Εκλεκτορικό Σώμα εξετάζει την έκθεση της Ειδικής Επιτροπής και τις τυχόν παρατηρήσεις του υποψηφίου, λαμβάνει την απόφαση και υποβάλλει τεκμηριωμένη έκθεση στη Σύγκλητο για επικύρωση» (το πλήρες κείμενο της συγκεκριμένης κανονιστικής διάταξης έχει ήδη παρατεθεί ανωτέρω). Είναι κατά την άποψή μου σαφές ότι η απόφαση για εκλογή ή ανέλιξη του ακαδημαϊκού προσωπικού, μετά την έκθεση της ειδικής επιτροπής, εμπίπτει, σύμφωνα με το Νόμο 144/89 και τους Κανονισμούς, εντός των εξουσιών και αρμοδιοτήτων του Εκλεκτορικού Σώματος, ενώ οι εξουσίες της Συγκλήτου περιορίζονται στην επικύρωση ή όχι της απόφασης του Εκλεκτορικού Σώματος. Ενδεικτικό της εικόνας που αναδύεται μέσα από το Νόμο και τους Κανονισμούς, αναφορικά με τις εξουσίες και αρμοδιότητες της ειδικής επιτροπής, του Εκλεκτορικού Σώματος και της Συγκλήτου, αναφορικά με την εκλογή ή/και ανέλιξη του ακαδημαϊκού προσωπικού του Πανεπιστημίου, συνιστά το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση Χ. Χατζάκογλου ν. Πανεπιστημίου Κύπρου, Υπόθεση Αρ. 119/2005, ημερομηνίας 18/5/2007:
«Σύμφωνα με τη νομολογία «η εκλογή ή ανέλιξη του Ακαδημαϊκού Προσωπικού αποφασίζεται μετά την έκθεση της Ειδικής Επιτροπής από τα μέλη του ακαδημαϊκού προσωπικού του Τμήματος και του Συμβουλίου της οικίας Σχολής των υψηλοτέρων βαθμίδων (το Εκλεκτορικό Σώμα) - Άρθρο 22 του Νόμου και Κ. 6 των Κανονισμών. Η Σύγκλητος σύμφωνα με το Άρθρο 13 του Νόμου, ως το ανώτατο ακαδημαϊκό όργανο του Πανεπιστημίου, εγκρίνει τους διορισμούς και τέλος, το Συμβούλιο του Πανεπιστημίου έχει εξουσία και αρμοδιότητα να προβαίνει στις απαραίτητες διαπιστωτικές πράξεις που αφορούν τις εκλογές ή προαγωγές του ακαδημαϊκού προσωπικού και να επικυρώνει τους διορισμούς και τις προαγωγές του (Άρθρο 6 (1)(γ) του Νόμου).».
Ενόψει των πιο πάνω, έχω την άποψη ότι, από τη στιγμή που η Σύγκλητος αποφάσισε να επικυρώσει, και επικύρωσε, την απόφαση του Εκλεκτορικού Σώματος, η παράθεση οποιασδήποτε περαιτέρω αιτιολογίας θα ήταν περιττή (βλ. και την απόφαση στην Παπαλεοντίου, ανωτέρω, όπου η κατάληξη του Ανωτάτου Δικαστηρίου ήταν η ίδια). Παρά ταύτα, θα πρέπει να επισημάνω ότι η απόφαση της Συγκλήτου ημερομηνίας 5.10.2011, όπως προκύπτει από το πρακτικό της σχετικής συνεδρίας του σώματος (παράρτημα 15 στην ένσταση), και προϊόν δέουσας και επαρκούς έρευνας είναι και επαρκώς αιτιολογημένη είναι.
Ενόψει των πιο πάνω, απορρίπτεται ως αβάσιμος και ο συγκεκριμένος λόγος ακύρωσης.
Περαιτέρω, ο αιτητής προβάλλει τον ισχυρισμό ότι η απόφαση του Συμβουλίου του Πανεπιστημίου, ημερομηνίας 11.6.2012, πάσχει ως έχουσα ανύπαρκτη αιτιολογία. Το Συμβούλιο, σύμφωνα με τον κ. Αγγελίδη, «χωρίς καμιά αιτιολογία, με μια απλή ψηφοφορία απλώς επικύρωσε την απόφαση της Συγκλήτου για μη ανανέωση της σύμβασης του αιτητή», ενεργώντας «απλώς ως σφραγίδα, καθαρά μηχανικά ως να ήταν μόνο εγκριτική η εξουσία του και όχι ελεγκτική». Η τελική απόφαση των μελών του Συμβουλίου, συνεχίζει ο συνήγορος του αιτητή, θα έπρεπε να ήταν το αποτέλεσμα δικής τους έρευνας και αιτιολογίας και έχρηζε μάλιστα ειδικής αιτιολογίας, εφόσον επρόκειτο για δυσμενή για τον αιτητή απόφαση. Ωστόσο, καταλήγει η πλευρά του αιτητή, καμιά έρευνα δεν διεξήχθη από το Συμβούλιο, ούτε και δόθηκε οποιαδήποτε αιτιολογία για την τελική απόφασή του.
Έχω την άποψη ότι ούτε ο συγκεκριμένος λόγος ακύρωσης μπορεί να ευσταθεί. Σύμφωνα με τον Κανονισμό 9(9) της Κ.Δ.Π. 145/2001[4], η απόφαση της Συγκλήτου υποβάλλεται στο Συμβούλιο αποκλειστικά για σκοπούς επικύρωσης, δηλαδή έγκρισης, και το Συμβούλιο μπορεί να επικυρώσει ή να μην επικυρώσει την απόφαση που του έχει υποβληθεί.
Κατά συνέπεια, όπως κρίθηκε και στην Παπαλεοντίου, ανωτέρω, δεν απαιτείται οποιαδήποτε αιτιολογία σε περίπτωση που η απόφαση της Συγκλήτου επικυρωθεί, σε αντίθεση με την περίπτωση όπου το Συμβούλιο δεν επικυρώνει την απόφαση, οπόταν και υποχρεούται να αιτιολογήσει την άρνησή του. Υπό το φως δε των πιο πάνω, οι αναφορές στα όσα λέχθηκαν, και καταγράφονται στο πρακτικό της συνεδρίας 11.6.2012 (παράρτημα 17 στην ένσταση), από το μέλος του Συμβουλίου κα Κυπριανίδου, δεν μπορούν να επηρεάσουν την κατάληξή μου αναφορικά με την τύχη του συγκεκριμένου λόγου ακύρωσης.
Εξάλλου, στο ίδιο πρακτικό του Συμβουλίου ρητά αναφέρεται πως «Ο Πρύτανης διευκρίνισε ότι η απόφαση για τερματισμό της απασχόλησης του κ. Κωνσταντινίδη βασίζεται αποκλειστικά στην αξιολόγηση του έργου του», το οποίο, ως έχω ήδη αναφέρει πιο πάνω, τέθηκε ενώπιον της ειδικής επιτροπής, από την οποία και αξιολογήθηκε, αλλά και ενώπιον του Εκλεκτορικού Σώματος, ενώ από τα πρακτικά των προαναφερθέντων οργάνων του καθ’ ου η αίτηση είναι σαφές ότι ο λόγος της μη ανέλιξης αλλά και του τερματισμού του συμβολαίου του αιτητή ήταν η αξιολόγηση του έργου του ως μη επαρκούς και/ή αδύναμου.
Συνακόλουθα, και ο συγκεκριμένος λόγος ακύρωσης απορρίπτεται ως αβάσιμος.
Τέλος, στο πλαίσιο του πρώτου βασικού άξονα της επιχειρηματολογίας του, ο αιτητής προβάλλει διαζευκτικά ότι η απόφαση για τερματισμό της απασχόλησής του ως Επίκουρου Καθηγητή, σε περίπτωση αποτυχίας του για ανέλιξη στη βαθμίδα του Αναπληρωτή Καθηγητή, συγκρούεται με το Νόμο 144/89 και δη τα άρθρα 21, 22 και 23 αυτού, δεδομένου ότι ο τερματισμός υπηρεσίας δεν είναι εντός των πλαισίων του εξουσιοδοτικού νόμου, ως ισχυρίζεται, ενώ θα έπρεπε να προβλέπεται «ως ξεχωριστή κατάσταση και για συγκεκριμένους λόγους».
Ούτε αυτός ο ισχυρισμός με βρίσκει σύμφωνο. Επί του προκειμένου, και υπενθυμίζοντας ότι ο τερματισμός του συμβολαίου του αιτητή έλαβε χώρα δυνάμει του Κανονισμού 9(8) της Κ.Δ.Π. 145/2001, θα αρκεστώ να παραπέμψω στο σχετικό απόσπασμα της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην Παπαλεοντίου, ανωτέρω, το οποίο και υιοθετώ:
«Αναφορικά με το πρώτο σκέλος του πιο πάνω προβαλλόμενου λόγου ακύρωσης και των επί του προκειμένου θέσεων του κ. Αγγελίδη, περιορίζομαι να υπενθυμίσω ότι οι υπηρεσίες του αιτητή δεν τερματίστηκαν δυνάμει των προνοιών του Κανονισμού 9(2), αλλά δυνάμει των προνοιών του Κανονισμού 9(8). Κατά συνέπεια, οι συγκεκριμένες θέσεις δεν με βρίσκουν σύμφωνο. Εν πάση περιπτώσει, ο όρος «Εκλογή» που χρησιμοποιείται στο άρθρο 22(6) του Νόμου, θα πρέπει να ερμηνευθεί ως εμπεριέχων και την εξουσία τερματισμού των υπηρεσιών των μελών του διδακτικού προσωπικού που έχουν εκλεγεί (βλ. άρθρο 19 του περί Ερμηνείας Νόμου, Κεφ. 1).».
Σημειώνω, για σκοπούς πληρότητας, ότι σύμφωνα με το προαναφερθέν άρθρο 19 του περί Ερμηνείας Νόμου, Κεφ. 1, «Όταν Νόµος παρέχει σε πρόσωπο ή δηµόσια αρχή εξουσία να προβαίνει σε διορισµούς σε αξίωµα ή θέση η εξουσία θα ερµηνεύεται ότι περιλαµβάνει εξουσία για τερµατισµό τέτοιου διορισµού και εξουσία να θέτει σε διαθεσιµότητα πρόσωπο που διορίστηκε και επαναδιορισµό ή αποκατάσταση αυτού, και επαναδιορισµό άλλου προσώπου προσωρινά στη θέση προσώπου που τέθηκε σε διαθεσιµότητα µε τον τρόπο αυτό, και διορισµό άλλου προσώπου για την πλήρωση της θέσης που κενώθηκε στο αξίωµα ή θέση που προκύπτει από οποιαδήποτε άλλη αιτία:».
Ενόψει των πιο πάνω, καταλήγω ότι και αυτός ο προβαλλόμενος λόγος ακύρωσης υπόκειται σε απόρριψη ως αβάσιμος.
Στο πλαίσιο του δεύτερου βασικού άξονα της επιχειρηματολογίας του αιτητή, η οποία στρέφεται κατά της νομιμότητας και εγκυρότητας της διαδικασίας και απόφασης για τη μη ανέλιξη του αιτητή, ο αιτητής εγείρει, μεταξύ άλλων, και ισχυρισμούς περί πάσχουσας σύνθεσης της ειδικής επιτροπής. Συγκεκριμένα, προβάλλεται ο ισχυρισμός περί αναιτιολόγητης απόφασης αντικατάστασης του διορισθέντος εξωτερικού μέλους της ειδικής επιτροπής Chretien Moonen. Επιπρόσθετα, προβάλλεται ότι πάσχει η σύνθεση της ειδικής επιτροπής ως αντίθετη με τον κανονισμό 4(2) της Κ.Δ.Π. 145/2001.
Ως προς τον πρώτο εκ των δυο προαναφερόμενων ισχυρισμών, ο ευπαίδευτος συνήγορος για τον αιτητή προβάλλει ότι «για άγνωστο λόγο» το διορισθέν εξωτερικό μέλος της ειδικής επιτροπής, Chretien Moonen, τελικά δε συμμετείχε κατά την αξιολόγησή του και, αντ’ αυτού, χωρίς οποιαδήποτε εξήγηση και/ή αναιτιολόγητα, συμμετείχε το αναπληρωματικό μέλος Peter Hunter. Ούτε και προκύπτει, συνεχίζει ο κ. Αγγελίδης, πότε λήφθηκε από την εν λόγω επιτροπή αυτή η απόφαση αντικατάστασης του Chretien Moonen. Οι εν λόγω ισχυρισμοί δεν ευσταθούν. Εν πρώτοις, από το έγγραφο που έχει επισυναφθεί ως Παράρτημα Α στην γραπτή αγόρευση του καθ’ ου η αίτηση, και στο οποίο περιέχεται η σχετική αλληλογραφία μεταξύ του κ. Παττίχη και του κ. Chretien Moonen, προκύπτει ξεκάθαρα ότι ο τελευταίος δεν συμμετείχε στις εργασίες της ειδικής επιτροπής για την αξιολόγηση του αιτητή, λόγω φόρτου εργασίας, όπως αναφέρει, και λόγω ακριβώς τούτου ζήτησε όπως αντικατασταθεί.
Περαιτέρω, είναι ορθό το επιχείρημα της ευπαίδευτης συνηγόρου του καθ’ ου η αίτηση ότι, δεδομένου του υπό της Συγκλήτου ορισμού αναπληρωματικών μελών, κατά τη συνεδρία της ημερομηνίας 13.10.2010 (βλ. παράρτημα 9 στην ένσταση), καθόλα νομότυπα έγινε η αντικατάσταση του εν λόγω μέλους από το πρώτο αναπληρωματικό μέλος, Peter Hunter. Όσο δε αφορά τον ισχυρισμό περί μεγάλης καθυστέρησης που παρατηρήθηκε στη συγκρότηση και λειτουργία της ειδικής επιτροπής για την αξιολόγηση του αιτητή, διαπιστώνω, όπως άλλωστε προκύπτει και από τα σχετικά έγγραφα που τέθηκαν ενώπιον μου, ότι η σχετική διαδικασία ενεργοποιήθηκε πριν από την παρέλευση τεσσάρων χρόνων υπηρεσίας του αιτητή στη θέση του Επίκουρου Καθηγητή, ήτοι από 5.8.2009, ενώ η σχετική τετραετία θα συμπληρωνόταν την 1.9.2009 (βλ. ενδεικτικά παράρτημα 1 στην ένσταση). Ας σημειωθεί δε ότι πουθενά στο οικείο κανονιστικό πλαίσιο (Κ.Δ.Π. 145/2001) δεν προβλέπεται ότι η διαδικασία αξιολόγησης θα πρέπει κατ’ ανάγκη να ενεργοποιηθεί εντός τετραετίας. Αυτό που προβλέπει ο Κανονισμός 9(2) είναι την ενεργοποίηση της εν λόγω διαδικασίας με την συμπλήρωση τεσσάρων χρόνων υπηρεσίας στη θέση του Επίκουρου Καθηγητή.
Ενόψει των πιο πάνω, και παρά την καθυστέρηση που όντως παρατηρήθηκε στην ολοκλήρωση της διαδικασίας αξιολόγησης του αιτητή, καταλήγω ότι δεν στοιχειοθετείται λόγος ακύρωσης που ανάγεται σε παραβίασης της αρχής της χρηστής διοίκησης ή/και της καλής πίστης του διοικουμένου και, γενικότερα, δεν διακρίνω επί του προκειμένου οτιδήποτε μεμπτό στην υπό της επιτροπής ακολουθήσασα διαδικασία.
Περαιτέρω, ως προς τον ισχυρισμό περί πάσχουσας σύνθεσης της ειδικής επιτροπής, ως αντίθετης με τον κανονισμό 4(2) της Κ.Δ.Π. 145/2001, σημειώνω τα εξής:
Έρεισμα για την ανάπτυξη του εν λόγω ισχυρισμού αποτελεί η εισήγηση ότι ο καθηγητής κ. Παττίχης, που διορίστηκε ως πρόεδρος της υπό αναφορά επιτροπής, δεν μπορούσε να συμμετάσχει σε αυτήν, αφού «δεν είναι του ίδιου ή συναφούς γνωστικού αντικειμένου με την ειδικότητα του αιτητή και άρα δεν ήταν σε θέση να αξιολογήσει το έργο του αιτητή». Έχω την άποψη ότι ούτε ο συγκεκριμένος ισχυρισμός μπορεί να ευσταθεί.
Σύμφωνα με τον Κανονισμό 4(2)-
«Η Επιτροπή αποτελείται από τρεις εξωτερικούς εισηγητές του αυτού ή συναφούς γνωστικού αντικειμένου που είναι καθηγητές πανεπιστημίου και προέρχονται από πανεπιστήμια δύο τουλάχιστον ξένων χωρών και δύο εσωτερικούς εισηγητές, ένας από τους οποίους ορίζεται από τη Σύγκλητο Πρόεδρος της Επιτροπής».
Από το πιο πάνω λεκτικό, καθίσταται σαφές, κατά την αντίληψή μου, ότι οι δυο εσωτερικοί εισηγητές που επιλέγονται ως μέλη της ειδικής επιτροπής, δεν απαιτείται να είναι «του αυτού ή συναφούς γνωστικού αντικειμένου», ως απαιτείται ρητά στην υπό εξέταση κανονιστική διάταξη για τους τρεις εξωτερικούς εισηγητές. Εάν πρόθεση του νομοθέτη ήταν όπως η συγκεκριμένη απαίτηση αφορά όλα τα μέλη της εν λόγω επιτροπής, δεν βλέπω το λόγο να γίνεται ρητά στο λεκτικό της διάταξης αυτής μια τέτοια διάκριση, μεταξύ εσωτερικών και εξωτερικών εισηγητών. Η προσέγγιση αυτή υποστηρίζεται και από την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Νίκος Βαλανίδης ν. Πανεπιστήμιο Κύπρου, Υποθ. Αρ. 1210/2007, ημερ. 9.9.2009, στην οποία λέχθηκαν τα εξής διαφωτιστικά επί του υπό συζήτηση θέματος:
«Η πιο πάνω εξήγηση στα πρακτικά δεν μπορεί κατά την κρίση μου να είναι ορθή καθώς διαπιστώνεται ότι δεν είναι εναρμονισμένη με το γράμμα του Κανονισμού 4(2) σύμφωνα με το οποίο δεν απαιτείται οι 2 εσωτερικοί εισηγητές που επιλέγονται ως μέλη της Ειδικής Επιτροπής να είναι «του αυτού ή συναφούς γνωστικού αντικειμένου» εν αντιθέσει με τους τρεις εξωτερικούς εισηγητές».
Υπό το φως των πιο πάνω, κρίνω ότι και εν προκειμένω, ο ισχυρισμός περί πάσχουσας και αντίθετης στον Κανονισμό 4(2) σύνθεσης της ειδικής επιτροπής λόγω της συμμετοχής του κ. Παττίχη, είναι αβάσιμος και απορρίπτεται.
Εγείρεται περαιτέρω ο ισχυρισμός ότι η έκθεση της ειδικής επιτροπής πάσχει ως ανακριβής, μη αντικειμενική και αντίθετη με το άρθρο 23(3)[5] του Νόμου 144/89 και τις συστατικές επιστολές και εκθέσεις ανεξαρτήτων κριτών, έχοντας λάβει υπόψη εξωγενή κριτήρια. Περαιτέρω, στο πλαίσιο του συγκεκριμένου λόγου ακύρωσης, προβάλλεται και η θέση ότι ο αιτητής, κατά την αξιολόγησή του για ανέλιξη, «υπερπληρούσε τα προσόντα για ανέλιξη στη θέση Αναπληρωτή Καθηγητή» και δεν έτυχε αντικειμενικής και αμερόληπτης κρίσης από συγκεκριμένα μέλη της ειδικής επιτροπής.
Θα ξεκινήσω από το τελευταίο, ήτοι τους ισχυρισμούς του αιτητή περί μη αντικειμενικής, εχθρικής και μη αμερόληπτης αντιμετώπισής του, και συνακόλουθης αξιολόγησής του, από δυο μέλη της ειδικής επιτροπής. Παρατηρώ ότι καμία μαρτυρία δεν τέθηκε ενώπιον μου προς τεκμηρίωση της συγκεκριμένης θέσης του αιτητή, γεγονός που αφήνει τους εν λόγω ισχυρισμούς ατεκμηρίωτους και, συνεπώς, μετέωρους. Επ’ αυτού, ισχύουν όσα σχετικά έχω αναφέρει πιο πάνω σε σχέση με το ζήτημα της προκατάληψης, η οποία πρέπει να αποδεικνύεται με βεβαιότητα και να προκύπτει αβίαστα (βλ. Καψοσιδέρης, ανωτέρω).
Επιπρόσθετα, όσον αφορά τους ισχυρισμούς που στρέφονται κατά της ορθότητας, εγκυρότητας και νομιμότητας του περιεχομένου της ειδικής επιτροπής, κρίνω σκόπιμο να τονίσω εξ’ αρχής την πάγια και διαχρονική αρχή της ημεδαπής νομολογίας, σύμφωνα με την οποία δεν είναι έργο του δικαστηρίου η πρωτογενής αξιολόγηση του σχετικού υλικού και ο προσδιορισμός της σημασίας του. Η συγκεκριμένη λειτουργία ανήκει στο αρμόδιο διοικητικό όργανο. Το έργο του δικαστηρίου εξαντλείται στον έλεγχο της νομιμότητας της προσβαλλόμενης απόφασης, στη βάση των αρχών που διέπουν το θέμα, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις επιλογής ανάμεσα σε δύο ή περισσότερες εφικτές λύσεις, στις οποίες υπεισέρχονται τεχνικά ζητήματα ή ζητήματα που χρειάζονται εξειδικευμένη γνώση. Από τη στιγμή που έχει ακολουθηθεί η προβλεπόμενη από το Σύνταγμα και το σχετικό Νόμο διαδικασία, το Δικαστήριο δεν επεμβαίνει, εκτός και αν η Διοίκηση ενήργησε υπό πλάνη είτε περί τα πράγματα είτε περί το Νόμο ή έχει κάνει κακή χρήση της διακριτικής της εξουσίας ή προκύπτει έλλειψη αιτιολογίας (βλ. Συμεωνίδου κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1997) 3 Α.Α.Δ. 145 και Κλ. Μιλτιάδους κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1989) 3 Α.Α.Δ. 1318).
Αξίζει δε να σημειωθεί ότι και τα δυο προαναφερθέντα θέματα, ήτοι αυτό της μεροληπτικής κρίσης και αυτό του περιεχομένου της έκθεσης της ειδικής επιτροπής έτυχαν εξέτασης και στην Παπαλεοντίου, ανωτέρω, όπου και εκεί το Ανώτατο Δικαστήριο ακολούθησε την ίδια προσέγγιση. Επιπρόσθετα, ισχύει εν προκειμένω και αυτό που έχει χαρακτηριστικά λεχθεί στην Μιχάλης Δημητρίου ν. Πανεπιστημίου Κύπρου, Υποθ. Αρ. 951/2010, ημερ. 26.7.2013, ότι δηλαδή το Δικαστήριο δεν μπορεί να υπεισέλθει και να αξιολογήσει το επίπεδο των εργασιών και δημοσιεύσεων του αιτητή.
Εν πάση περιπτώσει, έχω μελετήσει την υπό αναφορά έκθεση της ειδικής επιτροπής για την ανέλιξη του αιτητή στη θέση του Αναπληρωτή Καθηγητή, που ετοιμάστηκε στις 14.6.2011 (παράρτημα 10 στην ένσταση) και δεν έχω διαπιστώσει οτιδήποτε που να συνηγορεί, είτε υπέρ της θέσης ότι η απόφαση θα πρέπει να ακυρωθεί γιατί είναι προϊόν πλάνης, είτε υπέρ της θέσης ότι αυτή θα πρέπει να ακυρωθεί γιατί είναι προϊόν μεροληπτικής λειτουργίας των καθ' ων η αίτηση, έτσι ώστε να ενδείκνυται δικαστική επέμβαση. Γενικότερα, δεν έχω διαπιστώσει οτιδήποτε μεμπτό στην υπό εξέταση έκθεση. Αντίθετα, διαπιστώνω ότι εξετάστηκαν όλα τα ουσιώδη και/ή απαραίτητα στοιχεία αναφορικά με τον αιτητή και το έργο αυτού και, κάτω από τέσσερα κεφάλαια, σε χωριστές ενότητες και με παραπομπή σε στοιχεία, γίνεται η παρουσίαση και αξιολόγηση τόσο του ιδίου του αιτητή, όσο και του επιστημονικού έργου του, ενώ με αναφορά στο περιεχόμενό τους, σχολιάζονται και αξιολογούνται οι συστατικές του εκθέσεις. Μάλιστα, επισυνημμένα στην εν λόγω έκθεση βρίσκονται όλα τα συναφή στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον της επιτροπής και αξιολογήθηκαν. Σημειώνω επίσης ότι, στην ενότητα με τίτλο “Rationale for Recommendation”, παρατίθεται αναλυτικά και με ιδιαίτερη λεπτομέρεια το σκεπτικό που οδήγησε την επιτροπή στη συγκεκριμένη κατάληξή της.
Ενόψει των πιο πάνω, καταλήγω ότι και ο συγκεκριμένος λόγος ακύρωσης δεν ευσταθεί και απορρίπτεται.
Τέλος, δεν με βρίσκουν σύμφωνο ούτε οι ισχυρισμοί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αντίθετη με τα στοιχεία των οικείων διοικητικών φακέλων, καθώς και με το προαναφερθέν άρθρο 23(3) του Νόμου 144/89. Από τη μελέτη των αποφάσεων της ειδικής επιτροπής, του Εκλεκτορικού Σώματος και της Συγκλήτου και υπό το φως και των όσων έχουν ήδη λεχθεί πιο πάνω, στο πλαίσιο εξέτασης των λοιπών προβαλλόμενων λόγων ακύρωσης, προκύπτει, κατά την άποψή μου, το ανεδαφικό του πιο πάνω λόγου ακύρωσης.
Έχει λεχθεί από την πλευρά του αιτητή, τόσο στην απαντητική του αγόρευση όσο και κατά το στάδιο των διευκρινίσεων, ότι η απόφαση στην Παπαλεοντίου, ανωτέρω, διαφοροποιείται από την παρούσα υπόθεση, δεδομένου ότι σε εκείνην την υπόθεση η απόφαση της ειδικής επιτροπής για τερματισμό της σύμβασης του αιτητή ήταν ταυτόσημη με αυτήν των λοιπών οργάνων που συμμετείχαν στην σχετική διαδικασία αξιολόγησης, σε αντίθεση με την παρούσα υπόθεση που η ειδική επιτροπή είχε καταλήξει στην εισήγηση για συνέχιση του συμβολαίου του αιτητή, ενώ το Εκλεκτορικό Σώμα, η Σύγκλητος και το Συμβούλιο είχαν αντίθετη θέση. Ωστόσο, δεν μπορώ να αντιληφθώ πως η συγκεκριμένη διαφοροποίηση μεταξύ των δυο υποθέσεων μπορεί να επηρεάσει την κατάληξη και/ή την τύχη των εδώ προβαλλόμενων λόγων ακύρωσης, δεδομένου ότι το σκεπτικό της απόφασης στην Παπαλεοντίου, έτσι όπως το αντιλαμβάνομαι, αναντίλεκτα διαχέει και/ή τυγχάνει εφαρμογής και στην παρούσα υπόθεση, όπου εξετάζονται εν πολλοίς οι ίδιοι ισχυρισμοί με αυτούς που είχαν προβληθεί και σε εκείνη την προσφυγή.
Ενόψει των πιο πάνω, καταλήγω ότι ουδείς εκ των προβαλλόμενων λόγων ακύρωσης ευσταθεί.
Κατά συνέπεια, η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται με €1.300 έξοδα υπέρ του καθ’ ου η αίτηση και εναντίον του αιτητή, πλέον Φ.Π.Α, εάν υπάρχει. Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται, με βάση το Άρθρο 146(4)(α) του Συντάγματος.
Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.
[1] Σύμφωνα με την εν λόγω διάταξη, «Το δικαίωμα ακρόασης παρέχεται, εκτός από τις περιπτώσεις τις οποίες ο νόμος προβλέπει ρητά, σε κάθε πρόσωπο που θα επηρεαστεί από την έκδοση πράξης ή από τη λήψη διοικητικού μέτρου που είναι πειθαρχικής φύσης ή που έχει το χαρακτήρα της κύρωσης ή που είναι άλλως πως δυσμενούς φύσης».
[2] Η εν λόγω διάταξη αναλύεται πιο κάτω.
[3] Εκτενέστερη αναφορά σε αυτή τη διάταξη γίνεται κατωτέρω.
[4] Σύμφωνα με την εν λόγω διάταξη, «Η Σύγκλητος εξετάζει την έκθεση του Εκλεκτορικού Σώματος και διαβιβάζει την απόφασή της για επικύρωση στο Συμβούλιο».
[5] Στην εν λόγω διάταξη προβλέπονται τα προσόντα που απαιτούνται για τη θέση του Αναπληρωτή Καθηγητή.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο