Administrative Court dismisses appeal as inadmissible due to lack of legal effect in internal letter and prior administrative decision.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Administrative Court dismissed the applicants' appeal as inadmissible because the internal letter from the Interior Minister lacked the intent to produce legal effects. The court found that the administration had already responded to the renewal request in 2014, rendering the current appeal moot. Consequently, the court ruled that no actionable administrative act existed to challenge regarding the detention and deportation order.
Legislator-Regeste
KI-generiertArticle 146 of the Constitution; An internal administrative letter without an intent to produce legal effects does not constitute an actionable administrative act, and an appeal regarding a matter already decided by a subsequent administrative response is inadmissible.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVerwandte Entscheide
KI-generiertVolltext
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
PHILIPPIDES & SON ν. REPUBLIC (1985) 3 CLR 2588
PAPANTONIOU ν. E.A.C. (1986) 3 CLR 105
Γεωργίου A. Λοχίας 4549 και Άλλοι ν. Mατθαίου Παναγή και Άλλων και Kυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Yπουργού Eσωτερικών και Aρχηγού Aστυνομίας (1997) 3 ΑΑΔ 81
Ιωσηφίδου Αγαπίου Καλλιόπη (Δρ) και Άλλοι ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2001) 3 ΑΑΔ 863
Κουπεπίδης Ντίνος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2003) 4 ΑΑΔ 518
ΚΟΜΠΑ MIΡΑΝΑΣΒΙΛΙ κ.α ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ TΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ, Υπόθεση Αρ. 1201/2006, 3 Σεπτεμβρίου 2007
HUSAEN OSMAN NAWARI κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ MEΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ, Υπόθεση Αρ. 867/06, 16 Οκτωβρίου 2007
NOEMI AMALIA KISS ν. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ κ.α., Υπόθεση Αρ. 1839/2012, 10/9/2014, ECLI:CY:AD:2014:D659
ΜΑΙΡΗ ΖΗΝΤΙΛΗ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 509/2013, 26/5/2015, ECLI:CY:AD:2015:D372
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση Αρ. 6375/2013)
10 Ιουνίου 2016
[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
1. MENAKA MADHUMATHI SENADHIPATHI S. MUDIYANSELAGE
2. ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ
Αιτητές,
και
ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, μέσω
ΥΠΟΥΡΓΕΊΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΚΑΙ/Ή
ΤΜΗΜΑ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ
Καθ΄ ων η Αίτηση.
Ε. Ερωτοκρίτου (κα), για τους Αιτητές
Γ. Χατζηχάννα (κα), Ανώτερη Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η Αίτηση
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.: Με την παρούσα προσφυγή, οι αιτητές προσβάλλουν ως άκυρη, παράνομη και άνευ οιουδήποτε νομικού αποτελέσματος την «πράξη και/ή απόφαση των καθ’ ων η αίτηση που περιέχεται στην επιστολή τους ημερομηνίας 30.4.2012, και περιήλθε σε γνώση των αιτητών κατά ή περί την 3.10.2013, έκδοσης διατάγματος κράτησης και απέλασης» εναντίον της αιτήτριας 1, καθώς και την, κατ’ ισχυρισμόν, παράλειψη των καθ’ ων η αίτηση να απαντήσουν στην αίτηση, ημερομηνίας 11.4.2013, με την οποία οι αιτητές ζητούσαν την ανανέωση της άδειας παραμονής και εργασίας της αιτήτριας 1 και του παιδιού της.
Η αιτήτρια 1 είναι υπήκοος Σρι Λάνκα και αφίχθηκε για πρώτη φορά στην Κυπριακή Δημοκρατία στις 3.4.2004, με άδεια εισόδου για να εργαστεί ως οικιακή βοηθός στην οικία του αιτητή 2, στη Λευκωσία. Αρχικά της παραχωρήθηκε άδεια προσωρινής διαμονής και εργασίας με ισχύ μέχρι τις 19.8.2007, η οποία στη συνέχεια, και κατόπιν διαδοχικών αιτήσεων, ανανεώθηκε μέχρι και τις 30.4.2012.
Στο μεταξύ, στις 9.1.2010, η αιτήτρια απέκτησε παιδί με τον Lasantha Laksmindra S. Senadhipa Thi Mudiyanselage, υπήκοο Σρι Λάνκα, με τον οποίο ήταν παντρεμένη από το έτος 2002, και στις 3.2.2012 υποβλήθηκε αίτηση για διευθέτηση της παραμονής του παιδιού στη Δημοκρατία. Στο παιδί παραχωρήθηκε άδεια παραμονής με ισχύ μέχρι τις 30.4.2012, ημερομηνία κατά την οποία έληγε και η άδεια παραμονής της αιτήτριας. Εν συνεχεία, και συγκεκριμένα στις 18.4.2012, η αιτήτρια και το παιδί της αποτάθηκαν για ανανέωση της άδειας παραμονής τους και τους παραχωρήθηκε η σχετική άδεια μέχρι και τις 30.4.2013.
Κατά την εξέταση του αντίστοιχου αιτήματος του συζύγου της αιτήτριας για παράταση της άδειας παραμονής του, διαπιστώθηκε ότι αυτός βρισκόταν στη Δημοκρατία με ψευδή στοιχεία και, συνακόλουθα, το αίτημά του απορρίφθηκε από τον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών. Ο τελευταίος, με επιστολή του προς τον Αρχηγό Αστυνομίας, ημερομηνίας 30.4.2012, έδωσε οδηγίες όπως, με τη λήξη της ισχύος των αδειών τόσο της αιτήτριας όσο και του συζύγου της, εκδοθούν εις βάρος τους διατάγματα κράτησης και απέλασης. Ωστόσο, και παρά τις προαναφερθείσες οδηγίες για απέλαση, στις 11.4.2013, η αιτήτρια αποτάθηκε εκ νέου στις αρμόδιες αρχές για διευθέτηση της παραμονής της ιδίας και του παιδιού της στη Δημοκρατία, υποβάλλοντας σχετική αίτηση. Κατά την εξέταση της εν λόγω αίτησης, ζητήθηκε όπως προσκομιστεί ανανεωμένο διαβατήριο για την αιτήτρια, το οποίο εκδόθηκε τελικά στις 2.8.2013 και εστάλη στο αρμόδιο Τμήμα. Εντούτοις, η αίτηση της αιτήτριας απορρίφθηκε στις 28.1.2014, αφού διαπιστώθηκε ότι ο σύζυγός της ήδη από 12.1.2014 είχε απελαθεί από τη Δημοκρατία και, συνακόλουθα, κρίθηκε ότι ήταν προς το συμφέρον του παιδιού τους η διατήρηση της οικογενειακής ενότητας. Σημειώνω στο σημείο αυτό ότι κατά της εν λόγω απορριπτικής απόφασης της Διευθύντριας Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης, καταχωρήθηκε από την αιτήτρια και τον αιτητή η προσφυγή αρ. 433/2014.
Λόγοι ακύρωσης
Οι αιτητές ισχυρίζονται ότι οι προσβαλλόμενες πράξεις και/ή αποφάσεις λήφθηκαν καθ’ υπέρβαση και κατάχρηση εξουσίας και κατά παράβαση του Συντάγματος, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των κυρωτικών αυτής Νόμων, του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου (Κεφ. 105), του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου (Ν.158(Ι)/1999)και των αρχών της χρηστής διοίκησης και των κανόνων φυσικής δικαιοσύνης. Επιπρόσθετα, με την γραπτή αγόρευσή τους, οι αιτητές προβάλλουν ότι οι καθ’ ων η αίτηση ενήργησαν υπό καθεστώς πλάνης περί τα πράγματα και το νόμο, ενώ δεν διενήργησαν τη δέουσα έρευνα πριν από τη λήψη των προσβαλλόμενων πράξεων. Υπήρξε δε, προσθέτουν, παραβίαση και των αρχών της ισότητας και της καλής πίστης.
Από την πλευρά τους, οι καθ’ ων η αίτηση εγείρουν προδικαστικές ενστάσεις, ισχυριζόμενοι ότι 1) ο αιτητής αρ. 2 στην παρούσα προσφυγή δεν έχει έννομο συμφέρον να προσβάλει οποιαδήποτε απόφαση, 2) η προσβαλλόμενη απόφαση δεν περιέχει οποιαδήποτε εκτελεστή πράξη έναντι των αιτητών και 3) η προσβαλλόμενη επιστολή ημερομηνίας 30.4.2012 δεν απευθύνεται στους αιτητές και δεν είναι εκτελεστή διοικητική πράξη. Κατά τα λοιπά, αντικρούοντας τους υπό των αιτητών προβαλλόμενους λόγους ακύρωσης, οι καθ’ ων ισχυρίζονται ότι η προσβαλλόμενη πράξη λήφθηκε ορθά και νόμιμα, κατόπιν δέουσας έρευνας και κατ’ ορθή ενάσκηση των εξουσιών που τους παρέχει ο νόμος, είναι δε επαρκώς και/ή δεόντως αιτιολογημένη και ουδεμία πλάνη εμφιλοχώρησε κατά τη λήψη αυτής.
Η κατάληξη
Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα όλων των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία αποτέλεσαν το υπόβαθρο για προώθηση των εκατέρωθεν θέσεων.
Προέχει, λόγω της φύσης τους και της εγγενούς σπουδαιότητας που αυτοί ενέχουν, οι ισχυρισμοί που εγείρονται με τις υπό των καθ’ ων η αίτηση προβαλλόμενες προδικαστικές ενστάσεις περί έλλειψης του απαραίτητου εννόμου συμφέροντος εκ μέρους του αιτητή αρ. 2, καθώς και περί προσφυγής στρεφόμενης κατά μη εκτελεστής διοικητικής πράξης.
Οι καθ’ ων η αίτηση, με αναφορά σε σχετική νομολογία επί του θέματος, ισχυρίζονται ότι ο αιτητής αρ. 2, κ. Κώστας Μαυρουδής, ως εργοδότης της αιτήτριας αρ. 1, στερείται του απαραίτητου εννόμου συμφέροντος προς άσκηση της παρούσας προσφυγής, δεδομένου ότι δεν υφίσταται οποιαδήποτε πράξη που να τον επηρεάζει προσωπικά και άμεσα. Τέτοιο άμεσο και προσωπικό συμφέρον, συνεχίζουν οι καθ’ ων, ανήκει στην αιτήτρια, η οποία εξαιτείται ανανέωσης της άδειας παραμονής της «και στο όνομα της οποίας εκδίδεται η άδεια ή η παράκληση αναχώρησης από τη χώρα».
Εκ διαμέτρου αντίθετη είναι η θέση της ευπαιδεύτου συνηγόρου των αιτητών, η οποία, με επίκληση σχετικών αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, υποστηρίζει ότι ο αιτητής αρ. 2 έχει το απαιτούμενο έννομο συμφέρον ως εργοδότης της αιτήτριας, το οποίο βασίζεται «στο άμεσο και προσωπικό του δικαίωμα να εργοδοτήσει την αιτήτρια 1, δικαίωμα που πηγάζει από το Νόμο και τους Κανονισμούς των καθ’ ων η αίτηση, που δίδει το δικαίωμα σαν άτομο ηλικίας πέραν των 75 χρονών να εργοδοτήσει οικιακή βοηθό πέραν των τεσσάρων ετών», καθώς και στο γεγονός ότι επηρεάζεται άμεσα και προσωπικά από την απόφαση της Διοίκησης να εκδώσει διάταγμα κράτησης και απέλασης της αιτήτριας και να μην απαντήσει στην αίτησή της, ημερομηνίας 11.4.2013.
Δεν με βρίσκει σύμφωνο η θέση που προβάλλεται εκ μέρους των αιτητών. Ξεκινώντας από το ίδιο το Σύνταγμα, υπενθυμίζω ότι το Άρθρο 146.2 θέτει ως απαραίτητη προϋπόθεση για την άσκηση προσφυγής την ύπαρξη άμεσου, ίδιου και ενεστώτος εννόμου συμφέροντος. Σε πλήρη δε συμβατότητα με την πιο πάνω συνταγματική διάταξη βρίσκεται πάγια και διαχρονικά η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. ενδεικτικά Α. Γεωργίου κ.α. ν. Δημοκρατίας (1997) 3 Α.Α.Δ. 81). Άμεσο είναι το έννομο συμφέρον που συνδέεται άμεσα με το πρόσωπο του αιτητή. Εν προκειμένω, όπως ορθά παρατηρεί και η ευπαίδευτη συνήγορος για τη Δημοκρατία, τέτοιο άμεσο έννομο συμφέρον είχε μόνο η αιτήτρια, η οποία και υπέβαλε την αίτηση για παράταση της άδειας παραμονής και εργασίας της στη Δημοκρατία και εναντίον της οποίας, όπως η ίδια ισχυρίζεται δια μέσου της δικηγόρου της, συνεπεία της μη ανανέωσης της εν λόγω άδειας, εκδόθηκαν διατάγματα κράτησης και απέλασης. Με άλλα λόγια, αυτή η οποία επηρεαζόταν άμεσα και προσωπικά από την έκβαση των πιο πάνω ενεργειών ήταν η αιτήτρια και όχι ο αιτητής, του οποίου το έννομο συμφέρον ενδεχομένως να επηρεαζόταν έμμεσα και ο οποίος απέτυχε, εν πάση περιπτώσει, να αποδείξει και/ή να στοιχειοθετήσει επαρκώς την εκ μέρους του ύπαρξη άμεσου εννόμου συμφέροντος, όπως η ημεδαπή νομολογία επί του θέματος πάγια και διαχρονικά απαιτεί (βλ. Papantoniou v. E.A.C. (1986) 3 C.L.R. 105).
Ειδικότερα, ως προς το ζήτημα της εκ μέρους του εργοδότη ύπαρξης του απαραίτητου εννόμου συμφέροντος σε περιπτώσεις έκδοσης διοικητικής πράξης που απευθύνεται σε αλλοδαπό εργαζόμενο, άμεσα σχετική με την παρούσα υπόθεση, αλλά και χρήσιμη ως προς τις κατευθυντήριες που εκεί δόθηκαν, είναι η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Amanda Marga Ltd v. Republic (1985) 3 C.L.R. 2588, όπου κρίθηκε ότι ο εργοδότης δεν είχε άμεσο έννομο συμφέρον να προσβάλει την άρνηση της Διοίκησης να χορηγήσει άδεια εισόδου σε αλλοδαπό, με τον οποίο είχε συνάψει σύμβαση εργοδότησης. Η ίδια ακριβώς προσέγγιση ακολουθήθηκε μεταγενέστερα στην Ντίνος Κουπεπίδης ν. Δημοκρατίας (2003) 4 Α.Α.Δ. 518. Σημειώνω επίσης την πάγια θέση της νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου ότι οποιοσδήποτε δυσμενής επηρεασμός του εκάστοτε αιτητή λόγω της απέλασης συζύγου, είναι έμμεσος, με αποτέλεσμα την απόρριψη της προσφυγής στο μέτρο που αφορά τον εν λόγω αιτητή (βλ. HUSAEN OSMAN NAWARI κ.α. ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 867/2006, ημερ. 16.10.2007 και KOMΠA MIΡΑΝΑΣΒΙΛΙ κ.α. ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 1201/2006, ημερ. 3.9.2007). Όπως ορθά υποδεικνύεται εκ μέρους των καθ’ ων, δεδομένου ότι δεν αναγνωρίζεται σε σύζυγο η ύπαρξη άμεσου εννόμου συμφέροντος να προσβάλει πράξη που δεν αφορά ευθέως στο πρόσωπό του, εύλογα, και κατ’ αναλογία θα έλεγα, μπορεί να συναχθεί ότι ούτε και σε εργοδότη μπορεί να αναγνωριστεί η ύπαρξη τέτοιας φύσεως εννόμου συμφέροντος.
Ενόψει των πιο πάνω, καταλήγω ότι η προδικαστική ένσταση ευσταθεί: ο αιτητής αρ. 2 στερείται του απαιτούμενου εννόμου συμφέροντος για προώθηση της παρούσας προσφυγής. Κατά συνέπεια, η προσφυγή, ως προς τον αιτητή αρ. 2, απορρίπτεται ως απαράδεκτη.
Των πιο πάνω λεχθέντων, προχωρώ να εξετάσω τη δεύτερη προδικαστική ένσταση που εγείρουν οι καθ’ ων η αίτηση, με την οποία ισχυρίζονται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν περιέχει οποιαδήποτε εκτελεστή πράξη έναντι των αιτητών και, συναφώς, ότι η επιστολή που προσβάλλουν οι αιτητές, ημερομηνίας 30.4.2012, δεν απευθύνεται σε αυτούς και δεν είναι εκτελεστή διοικητική πράξη.
Κρίνω σκόπιμο στο σημείο αυτό να παραθέσω το λεκτικό της, με την παράγραφο 1 της αιτήσεως ακυρώσεως, αιτούμενης υπό των αιτητών θεραπείας. Σύμφωνα με την εν λόγω παράγραφο, οι αιτητές εξαιτούνται απόφασης του Δικαστηρίου ότι η πράξη και/ή απόφαση των καθ’ ων η αίτηση, που περιέχεται στην επιστολή τους ημερομηνίας 30.4.2012, έκδοσης διατάγματος κράτησης και απέλασης εναντίον της αιτήτριας είναι άκυρη, παράνομη και άνευ οιουδήποτε νομικού αποτελέσματος. Η «πράξη και/ή απόφαση των καθ’ ων η αίτηση», στην οποία αναφέρονται οι αιτητές, περιγράφεται στο παράρτημα 7 της ένστασης των καθ’ ων η αίτηση και στην εκεί περιεχόμενη επιστολή, ημερομηνίας 30.4.2012, που εστάλη από τον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών προς τον Αρχηγό Αστυνομίας. Στην εν λόγω επιστολή, αναφέρονται τα εξής:
«Σύμφωνα με οδηγίες του Γενικού Διευθυντή του ΥΠΕΣ, παρακαλώ όπως με τη λήξη της άδειας παραμονής των δυο αλλοδαπών [σημ.: της αιτήτριας και του συζύγου της] εκδοθούν εναντίον τους διατάγματα κράτησης και απέλασης. Το διάταγμα κράτησης της συζύγου να ανασταλεί μέχρι την ημερομηνία απέλασης που θα προγραμματισθεί το συντομότερο».
Εν πρώτοις, θα πρέπει να επισημανθεί ότι από μελέτη των οικείων διοικητικών φακέλων, δεν έχω εντοπίσει την έκδοση οποιουδήποτε διατάγματος κράτησης και απέλασης εναντίον της αιτήτριας. Εν πάση περιπτώσει, αυτό, ούτως ή άλλως, δεν θα μπορούσε να επηρεάσει ουδόλως την κατάληξή μου, ότι δηλαδή και η δεύτερη προδικαστική ένσταση ευσταθεί, για τους λόγους που παραθέτω αμέσως πιο κάτω.
Ως έχει ήδη αναφερθεί ανωτέρω, η εν λόγω επιστολή ημερομηνίας 30.4.2012, δεν απευθύνεται στους αιτητές αλλά εστάλη από τον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών προς τον Αρχηγό Αστυνομίας. Συνεπώς, δεν υπήρξε εν προκειμένω εκφρασθείσα βούληση εν τη εννοία της παραγωγής εννόμων αποτελεσμάτων αναφορικά με την αιτήτρια (βλ. NOEMI AMALIA KISS v. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2014:D659, Υποθ. Αρ. 1839/2012, ημερ. 10.9.2014, όπου εξετάστηκε παρόμοιο ζήτημα και η προσφυγή απορρίφθηκε ως απαράδεκτη). Είναι ξεκάθαρο από το λεκτικό της επιστολής που έχει παρατεθεί ανωτέρω ότι αυτό που εκεί αναφέρεται δεν θα μπορούσε να σημαίνει τίποτε περισσότερο από εκφρασθείσα πρόθεση της Διοίκησης: εν προκειμένω, την έκδοση διαταγμάτων κράτησης και απέλασης για την αιτήτρια και το σύζυγό της, όταν λήξει η σχετική άδεια παραμονής. Είναι σαφές ότι αυτό που προκύπτει από την υπό αναφορά επιστολή είναι πως δεν υπήρξε δήλωση και/ή έκφραση της βούλησης των καθ’ ων η αίτηση προς τους αιτητές υπό την έννοια της παραγωγής εννόμων αποτελεσμάτων και συνακόλουθα, σύμφωνα και με την πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί του θέματος, δεν υφίσταται εν προκειμένω εκτελεστή διοικητική πράξη (βλ. ενδεικτικά Δημοκρατία ν. Sunoil Bunkering Ltd (1994) 4 Α.Α.Δ. 26 και Ιωσηφίδου Αγαπίου Καλλιόπη (Δρ) κ.α. ν. Δημοκρατίας (2001) 3 Α.Α.Δ. 863).
Ενόψει των πιο πάνω, καταλήγω ότι η προσφυγή στερείται αντικειμένου υποκείμενου σε αναθεώρηση και αυτό οδηγεί στην απόρριψή της ως απαράδεκτης.
Επιπρόσθετα, ως προς την, στην παράγραφο 2 της αιτήσεως ακυρώσεως, αιτούμενη υπό των αιτητών θεραπεία σε σχέση με την κατ’ ισχυρισμόν παράλειψη των καθ’ ων η αίτηση να απαντήσουν στην αίτηση της αιτήτριας, ημερομηνίας 11.4.2013, με την οποία αυτή ζητούσε την ανανέωση της άδειας παραμονής και εργασίας της, μαζί και του παιδιού της, στη Δημοκρατία, παρατηρώ ότι η Διοίκηση απάντησε στους αιτητές με επιστολή της ημερομηνίας 28.1.2014 (τεκμήριο 10 στην ένσταση της Δημοκρατίας). Σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στην εν λόγω επιστολή, η αίτηση της αιτήτριας απορρίφθηκε «με βάση τις οδηγίες του Γενικού Διευθυντή και για σκοπούς διατήρησης οικογενειακής ενότητας, λόγω του ότι ο σύζυγός της απελάθηκε από τη Δημοκρατία».
Δεν μου διαφεύγει το γεγονός ότι η απάντηση των καθ’ ων η αίτηση στην αίτηση της αιτήτριας δόθηκε σε χρόνο μεταγενέστερο της καταχώρησης της προσφυγής της. Ωστόσο, αυτό ουδόλως αναιρεί το γεγονός ότι με την προαναφερθείσα απάντηση της Διοίκησης προς τους αιτητές, το αντικείμενο της προσφυγής, όσον αφορά και στο αιτητικό της παραγράφου 2 της αίτησης ακυρώσεως, εξέλιπε, καθιστώντας αυτήν υποκείμενη σε απόρριψη (βλ. ενδεικτικά Μαίρη Ζηντίλη ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2015:D372, Υποθ. Αρ. 509/2013, ημερ. 26.5.2015). Εξάλλου, επαναλαμβάνω ότι την πιο πάνω απορριπτική απόφαση της Διοίκησης οι αιτητές ήδη προσέβαλαν με την προσφυγή αρ. 433/2014.
Με τις πιο πάνω διαπιστώσεις, παρέλκει η εξέταση άλλων ζητημάτων που έχουν εγερθεί στην παρούσα προσφυγή.
Κατά συνέπεια, η προσφυγή απορρίπτεται με €1.000 έξοδα εναντίον των αιτητών και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.
Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο