Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Υπόθεση Αρ. 366/2016 ECLI:CY:DD:2016:87 KI-generiert

Administrative court dismisses interim relief request due to lack of irreparable harm and obvious illegality.

Geschäftsnummer Υπόθεση Αρ. 366/2016
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court dismissed the applicant's request for interim measures against a University Council decision restricting research proposals. The applicant argued that the decision caused irreparable harm by preventing him from signing research contracts, but failed to prove the damage was personal or irreversible. The court ruled that the evidence did not establish an imminent threat of rejection or financial loss that could not be remedied later, thus failing to meet the legal thresholds for interim relief.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Articles 146 of the Constitution; Interim measures require either obvious illegality or irreparable harm, which must be proven by the applicant with certainty.

Schlagwörter

KI-generiert
interim measures irreparable harm obvious illegality administrative review research funding university governance burden of proof Forschungsvorhaben

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Article 146 of the Constitution

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
Sofocleous v. The Republic (1971) 3 CLR 345
Artemiou (No. 2) v. The Republic (1966) 3 CLR 562
Goulelis v. Republic (1969) 3 CLR 583
Tyromou v. Republic (1976) 3 CLR 403
Frangos and Others v. Republic (1982) 3 CLR 53
Economides v. Republic (1982) 3 CLR 837
Karram v. Republic (1983) 3 CLR 199
Moyo and Another v. Republic (1988) 3 CLR 1203
Markoulidou and Others v. Republic (1989) 3 AAD 3413
Loizides v. Minister of Foreign Affairs (1995) 3 AAD 233
Antoniou v. Central Slaughterhouse Council (2001) 3 AAD 164
Cyprus Telecommunications Authority v. Republic (2003) 3 AAD 248
Cyprus Securities and Exchange Commission v. Marfin Popular Bank (2007) 3 AAD 32
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

NICOS ARTEMIOU (NO. 2) ν. THE REPUBLIC OF CYPRUS THROUGH THE PUBLIC SERVICE COMMISSION (1966) 3 CLR 562

SOTERIOS GOULELIS ν. REPUBLIC (MINISTER OF INTERIOR AND ANOTHER) (1969) 3 CLR 583

SOFOCLES SOFOCLEOUS ν. REPUBLIC (MINISTRY OF EDUCATION) (1971) 3 CLR 345

YIANNOULLA F. TYROKOMOU ν. REPUBLIC (MINISTER OF INTERIOR AND ANOTHER) (1976) 3 CLR 403

FRANGOS & OTHERS ν. REPUBLIC (1982) 3 CLR 53

ECONOMIDES ν. REPUBLIC (1982) 3 CLR 837

KARRAM ν. REPUBLIC (1983) 3 CLR 199

MOYO & ANOTHER ν. REPUBLIC (1988) 3 CLR 1203

Μαρκουλλίδου κ.ά. ν. Δημοκρατίας κ.ά. (1989) 3 ΑΑΔ 3413

Λοϊζίδης Σταύρος ν. Yπουργού Eξωτερικών. (1995) 3 ΑΑΔ 233

Αντωνίου Ιωάννης ν. Συμβουλίου Κεντρικού Σφαγείου Κοφίνου (2001) 3 ΑΑΔ 164

Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου ν. Κυπριακής Δημοκρατίαςκαι Άλλης (2003) 3 ΑΑΔ 248

Eπιτροπή Kεφαλαιαγοράς Kύπρου ν. Marfin Popular BankPublic Co Ltd (2007) 3 ΑΑΔ 32

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 14/1960 - Ο περί Δικαστηρίων Νόμος του 1960

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:87

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 366/2016)

11 Απριλίου, 2016

[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΩΔΙΑΤΗΣ,

Αιτητής,

-ΚΑΙ-

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΥΠΡΟΥ

Καθ’ ων η Αίτηση.

Αίτηση ημερομηνίας 16.3.2016

Δ. Α. Παυλίδης, για ΔΗΜΗΤΡΗΣ Α. ΠΑΥΛΙΔΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΔΕΠΕ, για τον Αιτητή.

Α. Χρίστου (κα), για ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΕΠΕ, για τον Αιτητή.

ΑΠΟΦΑΣΗ

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.: Με μονομερή αίτηση του ημερομηνίας 16.3.2016, για την οποία έδωσα οδηγίες, όπως επιδοθεί στους καθ’ ων η αίτηση, ο αιτητής ζητεί κατά λέξη τα ακόλουθα:

«Α. Προσωρινό Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσονται οι Καθ’ ων η Αίτηση όπως η Απόφαση τους ημερ. 29.2.2016 η οποία λήφθηκε από το Συμβούλιο του Πανεπιστημίου Κύπρου με την οποία ο Αιτητής έλαβε γνώση στις 9.3.2016 ότι τα μη ακαδημαϊκά μέλη του ωκεανογραφικού κέντρου δεν θα υποβάλλουν ερευνητικές προτάσεις και να μην υπογράφονται ερευνητικά Συμβόλαια και για την υποβολή νέων ερευνητικών προτάσεων και τη σύναψη νέων ερευνητικών συμβολαίων από το Ωκεανογραφικό Κέντρο υπογράφει ως σύνδεσμος επικοινωνίας (Contact person) και ως Υπεύθυνος Προγράμματος ο Αντιπρύτανης Διεθνών Σχέσεων, Οικονομικών και Διοίκησης, πράξη η οποία αφορά και επηρεάζει μόνον τον Αιτητή είναι άκυρη, παράνομη και στερείται εννόμου αποτελέσματος.

Β. Προσωρινό Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να αναστέλλεται η Απόφαση των Καθ’ ων η Αίτηση ημερομηνίας 29.2.2016 η οποία λήφθηκε από το Συμβούλιο του Πανεπιστημίου Κύπρου με την οποία ο Αιτητής έλαβε γνώση στις 9.3.2016 ότι τα μη ακαδημαϊκά μέλη του ωκεανογραφικού κέντρου δεν θα υποβάλλουν ερευνητικές προτάσεις και να μην υπογράφονται ερευνητικά Συμβόλαια και ότι για την υποβολή νέων ερευνητικών προτάσεων και τη σύναψη νέων ερευνητικών συμβολαίων από το Ωκεανογραφικό Κέντρο υπογράφει ως σύνδεσμος επικοινωνίας (Contact person) και ως Υπεύθυνος Προγράμματος ο Αντιπρύτανης Διεθνών Σχέσεων, Οικονομικών και Διοίκησης, πράξη η οποία αφορά και επηρεάζει μόνον το Αιτητή μέχρι την πλήρη εκδίκαση της παρούσας προσφυγής.

Γ. Προσωρινό Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσονται οι Καθ’ ων η Αίτηση από την έκδοση του σχετικού προσωρινού Διατάγματος όπως αναστείλουν την Απόφαση ημερομηνίας 29.2.2016 η οποία λήφθηκε από το Συμβούλιο του Πανεπιστημίου Κύπρου και με την οποία ο Αιτητής έλαβε γνώση στις 9.3.2016 ότι τα μη ακαδημαϊκά μέλη του ωκεανογραφικού κέντρου δεν θα υποβάλλουν ερευνητικές προτάσεις και να μην υπογράφονται ερευνητικά Συμβόλαια και ότι για την υποβολή νέων ερευνητικών προτάσεων και τη σύναψη νέων ερευνητικών συμβολαίων από το Ωκεανογραφικό Κέντρο υπογράφει ως σύνδεσμος επικοινωνίας (Contact person) και ως Υπεύθυνος Προγράμματος ο Αντιπρύτανης Διεθνών Σχέσεων, Οικονομικών και Διοίκησης, πράξη η οποία αφορά και επηρεάζει μόνον το Αιτητή μέχρι την πλήρη εκδίκαση της παρούσας προσφυγής.

Δ. Οιανδήποτε άλλη απόφαση δυνάμει οιουδήποτε άρθρου χορηγούντος στο Σεβαστό Δικαστήριο αρμοδιότητα εάν η Δικαιοσύνη το απαιτεί, ανεξαρτήτως του εάν αυτή εζητήθη ή μη.

Ε. Τα έξοδα της Αίτησης αυτής πλέον Φ.Π.Α.»

Την πιο πάνω αίτηση υποστηρίζει ο αιτητής με δεκασέλιδη ένορκη δήλωση του ημερομηνίας 16.3.2016, στην οποία, αρχικά, αναφέρεται στο πλαίσιο απόσπασης, ακολούθως πρόσληψης και, γενικά, συνεργασίας του επί σειρά ετών στο Κυπριακό Ωκεανογραφικό Κέντρο των καθ’ ων η αίτηση, με σκοπό και καθήκοντα, ως αναλυτικώς παραθέτει, την ωκεανογραφική έρευνα και τον συντονισμό ερευνητικών προγραμμάτων, καθώς και άλλων επιστημονικών του δραστηριοτήτων. Ως, κατά λέξη, διατείνεται, περαιτέρω, ο αιτητής στην ένορκη δήλωση του,

«………….12. Τα ερευνητικά προγράμματα ή έργα χρηματοδοτούνται επί το πλείστον από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ή και το Ίδρυμα Προώθησης Έρευνας μετά από ανοικτή πρόσκληση προς όλους τους ενδιαφερομένους επιστήμονες, για την συγγραφή, υποβολή, αξιολόγηση και έγκριση των ανταγωνιστικών ερευνητικών προτάσεων. Ο επιστήμονας που συμμετέχει στη συγγραφή ερευνητικής πρότασης, αυτόνομα ή σε συνεργασία με άλλους επιστήμονες από άλλους φορείς για να σχηματίσουν το εταιρικό σχήμα, ονομάζεται Συντονιστής ή Υπεύθυνος ή Αρμόδιος Επικοινωνίας της ερευνητικής πρότασης ή του ερευνητικού προγράμματος ή έργου.

Ο Συντονιστής ερευνητικού προγράμματος ή Υπεύθυνος Προγράμματος ή Αρμόδιος επικοινωνίας προγράμματος (contact person) έχει την ευθύνη για τον συντονισμό και την επίβλεψη του έργου από επιστημονικής και τεχνικής πλευράς, για την αρτιότητα της υλοποίησης του ερευνητικού σχεδίου και για την τήρηση των σχετικών χρονοδιαγραμμάτων.

Στο έργο του αυτό ο Συντονιστής ή Υπεύθυνος ή Αρμόδιος επικοινωνίας μιας ερευνητικής πρότασης ή ενός ερευνητικού προγράμματος απαιτείται να έχει πολυετή εμπειρία στην επίβλεψη και τον συντονισμό διεπιστημονικών ερευνητικών προγραμμάτων καθώς και εις βάρος (σημ. βάθος προφανώς εννοείται) γνώση της θεματικής περιοχής του προγράμματος ή έργου…».

Ο αιτητής, συνεχίζοντας, τονίζει στην ένορκη δήλωση του την ανάγκη έγκαιρης υπογραφής των σχετικών διοικητικών εγγράφων από τους καθ’ ων η αίτηση και έγκαιρης υποβολής συγκεκριμένων ερευνητικών προτάσεων (εντασσόμενες στο Πρόγραμμα Συνεργασίας Interreg V-A Ελλάδα Κύπρος 2014-2020), τις οποίες κατά την τρέχουσα περίοδο, ως αναφέρει, συντονίζει, με κίνδυνο, σε περίπτωση μη τήρησης των προθεσμιών, αυτές να μην ληφθούν υπόψη και να μην αξιολογηθούν.

Ως αναφέρει, ακολούθως, ο αιτητής, το Συμβούλιο του Πανεπιστημίου Κύπρου «…παράνομα, εκδικητικά και μεροληπτικά…» απαγόρευσε στους εντεταλμένους λειτουργούς της Υπηρεσίας Έρευνας και Διεθνών Σχέσεων των καθ’ ων η αίτηση να υπογράψουν τα διοικητικά έγγραφα των τεσσάρων ερευνητικών προτάσεων του για την υποβολή νέων ερευνητικών προτάσεων και ορίστηκε για τη σύναψη νέων ερευνητικών συμβολαίων από το Ωκεανογραφικό Κέντρο ως σύνδεσμος επικοινωνίας (Contact person) και ως Υπεύθυνος Προγράμματος ο Αντιπρύτανης Διεθνών Σχέσεων, Οικονομικών και Διοίκησης.

Ο αιτητής ισχυρίζεται, ότι επείγει η υπογραφή από τους εντεταλμένους λειτουργούς του Πανεπιστημίου Κύπρου των διοικητικών εγγράφων που αφορούν τις ερευνητικές προτάσεις εντός των επομένων ημερών, ειδάλλως, ως αναφέρει κατά λέξη (προφανώς, στα πλαίσια υποστήριξης εκ μέρους του ανεπανόρθωτης ζημιάς):

«19……

α)Να μην μπορούν να κατατεθούν οι προτάσεις που ετοίμασα και συντονίζω.

β) Να χαθεί η δυνατότητα χρηματοδότησης των ερευνητικών προτάσεων που έχω συγγράψει, ύψους 1 εκατομμυρίου Ευρώ περίπου, χρήματα τα οποία εκταμιεύονται από τα ταμεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

γ)Να μην καταστεί δυνατή η ανανέωση των συμβολαίων 12 Ειδικών Επιστημόνων που εργάζονται υπό την καθοδήγηση μου σε ερευνητικά προγράμματα που συντονίζω, με αποτέλεσμα αυτοί να βρεθούν στην ανεργία.

δ) Να παραβιαστούν τα καθήκοντα μου όπως αυτά αναφέρονται στο σχέδιο υπηρεσίας, δηλαδή τον συντονισμό ερευνητικών ωκεανογραφικών προγραμμάτων.

ε) Την απομάκρυνση από τα καθήκοντα μου και παρεμπόδιση του εν εξελίξει ερευνητικού και συγγραφικού μου έργου.

ζ) Να μην καταστεί δυνατή η συμμετοχή μου στο Ωκεανογραφικό Κέντρο και να μην μπορούν να υποβληθούν οι ερευνητικές προτάσεις που συνέγραψα και συντονίζω, οι οποίες έχουν ετοιμαστεί πριν από την οδηγία του Πρύτανη στις 29.2.2016.Σε μια τέτοια περίπτωση ο κόπος και η εργασία μου όσο και των συνεργατών μου από άλλους φορείς της Ελλάδας και της Κύπρου θα πάνε χαμένα, όπως και απώλεια εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ προς την Κύπρο και το Πανεπιστήμιο Κύπρου με την έγκριση των προτάσεων, προγράμματα τα οποία χρηματοδοτούνται για σκοπούς έρευνας από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

η) Καθυστέρηση και ματαίωση ερευνητικών δημοσιεύσεων μου που σχετίζονται με τις πιο πάνω ερευνητικές προτάσεις που συντονίζω σε επιστημονικά περιοδικά και σε επιστημονικά βιβλία με αποτέλεσμα να μείνω εκτεθειμένος στους συνεργάτες μου και τους εκδοτικούς οίκους.

θ) Πρόκληση ανεπανόρθωτης ζημιάς στην Επιστημονική μου αξιοπιστία, στο κύρος και απομόνωση της επιστημονική μου κοινότητα σε βάρος πρώτιστα εμένα προσωπικά και του ερευνητικού και επιστημονικού μου έργου, αλλά και σε βάρος των συμφερόντων του Πανεπιστημίου Κύπρου και της Κυπριακής Δημοκρατίας γενικότερα.

ι) προσβολή της υπόληψης και της τιμής μου απέναντι στους συνεργάτες μου στα ερευνητικά προγράμματα της ΕΕ, απέναντι στους επιστήμονες συναδέλφους στην Κύπρο και το εξωτερικό του και γενικότερα απέναντι στην πανεπιστημιακή κοινότητα και την κοινωνία.

κ) Άσκηση ψυχολογικής βίας και/ ή εκδικητικότητα εις βάρος μου λόγω των αντιδεοντολογικών ενεργειών του Πρύτανη.

λ) Εκμετάλλευση του ερευνητικού μου έργου, των ερευνητικών προτάσεων που έχω συγγράψει και της πνευματικής ιδιοκτησίας μου από τρίτους στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.

μ) Καθυστέρηση και ματαίωση της υλοποίησης εν εξελίξει ανταγωνιστικών ερευνητικών προγραμμάτων που συντονίζω με αποτέλεσμα να παραμείνω ως επιστήμονας εκτεθειμένος στους υπόλοιπους συνεργάτες μου στο εξωτερικό και στην Κύπρο που συμμετέχουν στα προγράμματα…».

Πλείστα των πιο πάνω επαναλαμβάνει ο αιτητής και σε άλλα σημεία της ένορκης δήλωσης του.

Ο αιτητής, επιπρόσθετα, ισχυρίζεται (προφανώς στα πλαίσια υποστήριξης εκ μέρους του έκδηλης παρανομίας) παραβίαση του σχεδίου υπηρεσίας του (το οποίο επισυνάφθηκε ως τεκμήριο στην Ένσταση των καθ’ ων η αίτηση) (ιδιαίτερα εκεί παράγραφο 3 υπό τίτλο «Περιγραφή Εργασίας»), στο οποίο αναφέρεται ότι, μεταξύ άλλων, «3. Συμμετέχει ως συντονιστής ή συνεργάτης σε ερευνητικά προγράμματα του Ωκεανογραφικού Κέντρου» και επισυνάπτει ως τεκμήρια σχετικούς πίνακες των ενεργών ερευνητικών προγραμμάτων του Ωκεανογραφικού Κέντρου που χρηματοδοτούνται από το εξωτερικό με συντονιστή/υπεύθυνο ερευνητή αυτόν προσωπικά.

Εν τέλει, στο στάδιο της ακρόασης της αίτησης, ο ευπαίδευτος συνήγορος για τον αιτητή επικαλείται και σχετική εγκύκλιο των καθ’ ων η αίτηση (Εγκύκλιος για Συμπληρωματικές Δραστηριότητες, Εξωτερικά Προγράμματα, Επιπρόσθετη Διδασκαλία, Συμβουλευτικές Υπηρεσίες, Επιχειρηματική Εκμετάλλευση) προς επίρρωση των ισχυρισμών για οικονομικές απώλειες προσωπικά του αιτητή ως εκ της προσβαλλόμενης πράξης.

Οι καθ’ ων η αίτηση, από την πλευρά τους, διαμέσου της ευπαίδευτης συνηγόρου τους, ενίστανται στις αιτούμενες θεραπείες της παρούσης αιτήσεως, προβάλλοντας με την ένσταση τους και την συνοδεύουσα αυτής ένορκη δήλωση του Καθηγητή Φυσικών Επιστημών Κωνσταντίνου Π. Κωνσταντίνου, Αντιπρύτανη Διεθνών Σχέσεων, Οικονομικών και Διοίκησης των καθ’ ων η αίτηση (εφεξής «ο Αντιπρύτανης»), κατά κύριο λόγο, τα ακόλουθα, από εμένα, πιο κάτω εν μέρει με δικό μου φρασεολόγιο, αποδιδόμενα:

(i) Η αιτούμενη θεραπεία επί της προσφυγής δεν αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη αλλά εσωτερικό μέτρο.

(ii) Οι αιτούμενες θεραπείες, αν ευοδωθούν, ισοδυναμούν με αίτημα αναστολής αρνητικής πράξης

(iii) Ο αιτητής με το δικόγραφο της προσφυγής του προσβάλλει διαφορετικά μέτρα της διοίκησης τα οποία πρέπει να διαχωριστούν.

(iv) Ο αιτητής στερείται εννόμου συμφέροντος στην προσβολή των συγκεκριμένων αποφάσεων, αφού ενδιαφέρον για την υποβολή ή μη καθώς και τυχόν όφελος που θα προκύψει από τα εν λόγω ερευνητικά προγράμματα έχουν μόνο οι καθ’ ων η αίτηση και όχι ο αιτητής.

(v) Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που τίθενται από τη νομολογία για την έκδοση προσωρινού διατάγματος σε προσφυγή.

(vi) Το προσωρινό διάταγμα διοικητικού δικαίου διαφέρει από το συντηρητικό διάταγμα του ιδιωτικού δικαίου και συνεπώς το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/60)δεν τυγχάνει εφαρμογής και, επομένως, όσα επικαλείται ο αιτητής σε αυτή τη βάση είναι απορριπτέα.

(vii) Ο αιτητής έχει το βάρος απόδειξης και δεν το έχει ικανοποιήσει με την απόδειξη είτε έκδηλης παρανομίας είτε ανεπανόρθωτης ζημιάς.

(viii) Οι θεραπείες δεν μπορούν να αποδοθούν, διότι σε τέτοια περίπτωση θα διαγνωστεί η προσφυγή στην ουσία της και θα καταστεί άνευ αντικειμένου.

Στην ένορκη δήλωση του Αντιπρύτανη, προς υποστήριξη των πιο πάνω θέσεων, υποστηρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι κύριο όφελος από την συμμετοχή του σε ερευνητικά προγράμματα αποκομίζει το Πανεπιστήμιο, ως ο δικαιούχος αυτών. Ο αιτητής δεν ζημιώνεται, αφού δεν αποφασίστηκε ο τερματισμός των εν λόγω ερευνητικών προγραμμάτων ή η μη συμμετοχή σε αυτά των καθ’ ων η αίτηση, αλλά μόνο η αλλαγή του ατόμου που θα υπογράφει εκ μέρους του Πανεπιστημίου.

Οι δε πόροι, τους οποίους ο αιτητής αναφέρει ότι θα αποστερηθούν είναι του Πανεπιστημίου και όχι αυτού προσωπικά και, εν πάση περιπτώσει, ουδείς θα τους αποστερηθεί, αφού τα προγράμματα θα υποβληθούν κανονικά και θα τύχουν της αναγκαίας χρηματοδότησης και με τη συμμετοχή του αιτητή υπό τον έλεγχο και την εποπτεία του Πανεπιστημίου.

Δικαιούχος του προγράμματος είναι το Ωκεανογραφικό Κέντρο των καθ’ ων η αίτηση και όχι ο αιτητής. Το δε σχέδιο υπηρεσίας του αιτητή δεν δίνει σε αυτόν κατ’ αποκλειστικότητα την ιδιότητα «συντονιστή» αλλά, διαζευκτικά προς την ιδιότητα συντονιστή, την ιδιότητα «συνεργάτη», ενώ, περαιτέρω, στο εν λόγω σχέδιο υπηρεσίας πουθενά δεν αφαιρείται από τους καθ’ ων η αίτηση το δικαίωμα ελέγχου και/ ή διοικητικής εποπτείας των προγραμμάτων που υλοποιούνται από τα στελέχη του.

Σύμφωνα δε, με τους Κανονισμούς των καθ’ ων η αίτηση για το διοικητικό προσωπικό των καθ’ ων η αίτηση κάθε υπάλληλος οφείλει να συμμορφώνεται προς τις νομοθετικές διατάξεις και τις σύμφωνα προς αυτές διοικητικές οδηγίες και εγκύκλιες διαταγές όπως επίσης και προς τις οδηγίες των ιεραρχικά ανωτέρων του.

Προς τεκμηρίωση δε, του ισχυρισμού του ενόρκου δηλούντος, ότι οι καθ’ ων η αίτηση σκοπεύουν στην υπογραφή και υποβολή των ερευνητικών προγραμμάτων επισύναψε ως σχετικό τεκμήριο επιστολή του ημερομηνίας 5.4.2016 προς τον αιτητή με την οποία καλείται όπως προσκομίσει προς υπογραφή και τα εναπομείναντα τρία ερευνητικά προγράμματα, ως αυτά περιγράφονται στο εν λόγω τεκμήριο.

Με βάση όλα τα προαναφερθέντα, οι καθ’ ων η αίτηση ζητούν συλλήβδην απόρριψη της παρούσης αιτήσεως.

Έχοντας αναφέρει όλα τα πιο πάνω, κρίνω, καταρχήν, σκόπιμο να παραθέσω την υφιστάμενη νομολογία, η οποία διέπει τέτοιου είδους αιτηθέντα διατάγματα, στα πλαίσια άσκησης της αναθεωρητικής εξουσίας του παρόντος Δικαστηρίου σε προσφυγή εναντίον διοικητικής απόφασης, ως αυτή μεταβιβάστηκε σε αυτό δια της 8ης Τροποποίησης του Συντάγματος, με βάση το νέο άρθρο 146 αυτού.

Ο (τότε) Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Πασχαλίδης στην απόφαση του ημερομηνίας 21.12.2012 στην προσφυγή 1856/12 ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΙΜΝΑΤΙΤΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ, συνόψισε τις βασικές αρχές εξέτασης τέτοιων αιτηθέντων διαταγμάτων , ως ακολούθως:

«……….Είχα την ευκαιρία σχετικά πρόσφατα (βλ. Υπόθεση αρ. 1141/2010, Michael John Καλακουτής ν. Δημοκρατίας, ημερομηνίας 20/4/2011) να ασχοληθώ σε έκταση με τις πρόνοιες του Κ. 13, οι οποίες παρέχουν το δικονομικό πλαίσιο που διέπει την παροχή προσωρινής προστασίας σε υποθέσεις διοικητικής φύσης και οι οποίες αποτελούν τη σπονδυλική στήλη του νομικού υπόβαθρου της παρούσας αίτησης και ειδικότερα με την έννοια του όρου «έκδηλη παρανομία» όπως αυτός χρησιμοποιείται στις εν λόγω πρόνοιες. Επειδή οι αρχές που διέπουν το θέμα παραμένουν αναλλοίωτες, κρίνω σκόπιμο να παραθέσω το σχετικό απόσπασμα από την εν λόγω υπόθεση, το οποίο και υιοθετώ για σκοπούς και της παρούσας απόφασής μου:

"Το δικονομικό πλαίσιο για την παροχή προσωρινής προστασίας σε υποθέσεις διοικητικής φύσης, προσφέρεται από τις πρόνοιες του Κ. 13 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962. Η παροχή τέτοιας εξουσίας τελεί κάτω από προϋποθέσεις τις οποίες έθεσε η νομολογία. Αυτές είναι δύο, δεν είναι όμως απαραίτητο να συντρέχουν (Αντωνίου ν. Συμβουλίου Κεντρικού Σφαγείου Κοφίνου (2001) 3 Α.Α.Δ. 164, 167). Ικανοποίηση οποιασδήποτε από αυτές είναι αρκετή για να ενεργοποιήσει θετικά για τον αιτητή τη συγκεκριμένη εξουσία του Δικαστηρίου. Μια από τις εν λόγω προϋποθέσεις, ...... είναι «η έκδηλη παρανομία της πράξης». Η άλλη είναι η πρόκληση ανεπανόρθωτης ζημιάς νοουμένου ότι δεν δημιουργούνται ανυπέρβλητα εμπόδια στη διοίκηση, οπότε λόγοι δημόσιου συμφέροντος επενεργούν ανασταλτικά στην έκδοση του προσωρινού διατάγματος (Moyo and another v. The Republic (1988) 3 C.L.R. 1203).

Ως προς τα όρια της έννοιας «έκδηλη παρανομία», σχετική είναι η απόφαση της Ολομέλειας στην υπόθεση Α.ΤΗ.Κ. ν. Δημοκρατίας (2003) 3 Α.Α.Δ. 248, 252, 253, στην οποία οι αρχές της νομολογίας επιβεβαιώθηκαν με αναφορά στο πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση, επίσης της Ολομέλειας, στην υπόθεση Λοϊζίδης ν. Υπουργού Εξωτερικών (1995) 3 Α.Α.Δ. 233, 240.

"Προτού ασχοληθούμε με τους επί μέρους λόγους που συνθέτουν την πρώτη ενότητα, προτάσσουμε συντομογραφικά, την έννοια της έκδηλης παρανομίας. Εξετάστηκε από την Ολομέλεια στις υποθέσεις Economides v. Republic (1982) 3 C.L.R. 837, Moyo and Another v. Republic (1988) 3 C.L.R. 1203 και Κροκίδου και Άλλων ν. Δημοκρατίας, υπ' αρ. 741/89, ημερομηνίας 29 Μαΐου 1990, όπου επιδοκιμάστηκε ο ακόλουθος γενικός ορισμός που δόθηκε από τον νυν Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Γ. Πική, στην υπόθεση Frangos and Others v. The Republic (1982) 3 C.L.R. 53 (στη σελ. 57):

"Although what amounts to flagrant illegality is nowhere exhaustively defined, it appears to me to involve a clear violation of the procedure envisaged by the law or unquestionable disregard of the fundamental precepts of administrative law. The notion does not encompass any defective exercise of discretionary powers vested in an organ of public administration."

Είχε πιο πριν στην ίδια απόφαση δηλωθεί ότι έκδηλη παρανομία είναι παρανομία "palpably identifiable without having to probe into disputed facts". Έπειτα, η προσέγγιση από τον νυν Πρόεδρο στην υπόθεση Πολύβιος Νικολάου ν. ΕΔΥ, Υπ' Αρ. 692/92, ημερομηνίας 22 Οκτωβρίου 1992, προσφέρει καθοδήγηση ως προς τα όρια της έννοιας. Τη συνοψίζουμε με τα εξής. Έκδηλη παρανομία είναι εκείνη που, αν δεν αναδύεται αυτόματα, ανακύπτει κατόπιν αναλογισμού ως προς τις επιπτώσεις στοιχείων ενυπαρχόντων στο διαθέσιμο υλικό εφόσον βέβαια ό,τι απορρέει παραμένει αντικειμενικά αναντίλεκτο και μη υποκείμενο σε στάθμιση για έκφραση κρίσης."

Αναφορικά με την έννοια του όρου «έκδηλη παρανομία», σχετική είναι και η απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας στην υπόθεση Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς Κύπρου ν. Marfin Popular Bank Public Co. Ltd. (2007) 3 A.A.Δ. 32, 36, στην οποία υιοθετήθηκε με ρητή αναφορά η έννοια του όρου που δόθηκε στην υπόθεση Λοϊζίδης (πιο πάνω).

Για σκοπούς ολοκλήρωσης του νομολογιακού πλαισίου που διέπει το θέμα, θα πρέπει να αναφερθεί επίσης πως το προσωρινό διάταγμα του διοικητικού δικαίου διαφέρει από το αντίστοιχο του ιδιωτικού δικαίου και συνεπώς οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Ν. 14/60, δεν τυγχάνουν εφαρμογής και πως η εξουσία που παρέχεται στο Δικαστήριο από τις πρόνοιες του Κ. 13, του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962, θα πρέπει να χρησιμοποιείται με πολλή φειδώ. Τέλος, θα πρέπει να επισημανθεί πως τα στενά πλαίσια της ενδιάμεσης διαδικασίας που προβλέπει ο Κ. 13, δεν προσφέρονται για σκοπούς επίλυσης της ουσίας της διαφοράς ή των νομικών ζητημάτων που εγείρονται. Όπως έχει νομολογηθεί, επίλυση νομικών ζητημάτων στο στάδιο της διαδικασίας για χορήγηση προσωρινού διατάγματος αποτελεί σοβαρή επέμβαση στην πορεία της δίκης και στα επίδικα θέματα τα οποία θα εξεταστούν από το δικάζοντα Δικαστή (Οικονομίδης ν. Δημοκρατίας (1982) 3 Α.Α.Δ. 837 (απόφαση Ολομέλειας))."

Αναφορικά με την έννοια του όρου «ανεπανόρθωτη ζημιά», όπως ο εν λόγω όρος χρησιμοποιείται στις πρόνοιες του Κ. 13, η θέση της νομολογίας μας είναι πως ανεπανόρθωτη ζημιά είναι η ζημιά η οποία δεν μπορεί να αποκατασταθεί με οποιαδήποτε από τις θεραπείες που μπορούν να παραχωρηθούν με την ακύρωση της συγκεκριμένης διοικητικής πράξης. Ενδεικτικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Frangos and others v. Republic (1982) 3 C.L.R. 53:

"Irreparable damage encompasses damage of a kind that is irretrievable by subsequent legal or administrative action, such as the destruction of the res and irreversible physical deterioration."

Είναι επίσης η θέση της νομολογίας μας ότι η πρόκληση χρηματικής ζημιάς δεν εξυπακούει κατ' ανάγκη πρόκληση «ανεπανόρθωτης ζημιάς» εντός της έννοιας του Κανονισμού 13. (Μαρκουλίδου κ.ά. ν. Δημοκρατίας κ.ά. (1989) 3 Α.Α.Δ 3413). Το βάρος απόδειξης ανεπανόρθωτης ζημιάς βρίσκεται στους ώμους του αιτητή ο οποίος θα πρέπει να περιλάβει στην αίτηση του, κατά τρόπο σαφή και λεπτομερή, το σύνολο των στοιχείων που συνιστούν την ανεπανόρθωτη ζημιά. (Sofocleous v. The Republic (1971) 3 C.L.R. 345)……».

Στα πιο πάνω προσθέτω, για σκοπούς πληρότητας, και την θέση της νομολογίας, ότι αρνητικές πράξεις των οργάνων της διοίκησης δεν μπορούν να ανασταλούν δυνάμει του Κανονισμού 13 των περί Ανώτατου Συνταγματικού Δικαστηρίου Κανονισμών του 1962, αφού θεωρείται ότι, αν το Δικαστήριο αναστείλει μία αρνητική διοικητική πράξη, τούτο ισοδυναμεί με την έκδοση από το ίδιο διοικητικής απόφασης και ενέργειας του ως οργάνου της διοίκησης (Artemiou v. Republic (No.2) (1966) 3 C.L.R. 562, Goulelis v. Republic (1969) 3 C.L.R. 583, Tyrokomou v. Republic (1976) 3 C.L.R. 403, Karram v. Republic (1983) 3 C.L.R. 199).

Έχοντας, τώρα, όλα τα πιο πάνω υπόψη, κρίνω, ότι η παρούσα αίτηση δεν δύναται να επιτύχει σε καμία από τις αιτούμενες θεραπείες της.

Αφήνοντας κατά μέρος, ότι συγκεκριμένες αναφορές στην ένορκη δήλωση του αιτητή, στοχεύουν σαφώς σε πλήρωση των προϋποθέσεων χορήγησης προσωρινού διατάγματος ιδιωτικής διαφοράς στα πλαίσια του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Ν. 14/60και όχι προσωρινού διατάγματος, χορηγούμενου στα πλαίσια του Κανονισμού 13 των περί Ανώτατου Συνταγματικού Δικαστηρίου Κανονισμών, 1962 του (ως- και στο βαθμό- που αυτός έχει υιοθετηθεί για την άσκηση της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου) και λαμβάνοντας υπόψη την ένορκη δήλωση του αιτητή στην ολότητα της, προς απάντηση του ερωτήματος, κατά πόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις χορήγησης προσωρινού διατάγματος στα πλαίσια της παρούσας δικαιοδοσίας (ανωτέρω), κρίνω ως ακολούθως:

Αφενός, όσον αφορά την πρόταξη από τον αιτητή ύπαρξης «έκδηλης παρανομίας» της προσβαλλόμενης απόφασης, κατ’ επίκληση από τον αιτητή, ότι αυτή καταστρατηγεί σαφείς πρόνοιες του σχεδίου υπηρεσίας του (ανωτέρω) κρίνω ότι δεν υφίσταται τέτοια, αφού η όποια τυχόν παρανομία, αν τελικά διαγνωσθεί τέτοια, προϋποθέτει υπό τις περιστάσεις, ερμηνεία των εν λόγω προνοιών και του λεκτικού τους (βλ. ανωτέρω), καθώς ενδεχόμενα και άλλων εγγράφων, τα οποία, αν υπάρχουν, δεν έχουν τεθεί ενώπιον μου με την παρούσα αίτηση, καθώς και στάθμιση και κρίση των διαφορετικών ερμηνειών και θέσεων που έχουν εκφρασθεί από τις δύο πλευρές μέσω των ενόρκων δηλώσεων τους και των αγορεύσεων των ευπαίδευτων συνηγόρων τους. Κοντολογίς, δεν έχω διαγνώσει στην περίπτωση «έκδηλη παρανομία», δηλαδή τέτοια που «……αν δεν αναδύεται αυτόματα, ανακύπτει κατόπιν αναλογισμού ως προς τις επιπτώσεις στοιχείων ενυπαρχόντων στο διαθέσιμο υλικό εφόσον βέβαια ό,τι απορρέει παραμένει αντικειμενικά αναντίλεκτο και μη υποκείμενο σε στάθμιση για έκφραση κρίσης..». Κρίση επί του θέματος, σε αυτό το στάδιο, χωρίς οποιαδήποτε τυχόν παρανομία να αναδύεται έκδηλα από το υπάρχον ενώπιον μου υλικό, θα συνιστούσε ουσιαστικά ανεπίτρεπτη κρίση επί της κυρίως υπόθεσης

Σπεύδω, επίσης, για σκοπούς πληρότητας, να αναφέρω σε αυτό το στάδιο, ότι ούτε από το προσχέδιο του περιεχομένου της προσβαλλόμενης απόφασης των καθ’ ων η αίτηση, το οποίο είναι και το μόνο που σε αυτό το στάδιο τέθηκε ενώπιον μου, προκύπτει, έστω στα γενικότερα πλαίσια των διερευνητικών αρμοδιοτήτων του Δικαστηρίου, θέμα έκδηλης παρανομίας, ως τα κριτήρια τέτοιας η νομολογία έχει καθορίσει (ανωτέρω). Σημειώνω, ότι το καταληκτικό της εν λόγω απόφασης, ως καταγράφηκε στο προσχέδιο και λήφθηκε σε απάντηση σε αίτημα του αιτητή για ανάκληση σχετικής οδηγίας του Πρύτανη προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Έρευνας και Διεθνών Σχέσεων είχε ως εξής:

«Μετά από ανταλλαγή απόψεων αποφασίστηκε όπως, μέχρι την κατάληξη των συζητήσεων για το Ωκεανογραφικό Κέντρο στο Συμβούλιο του Πανεπιστημίου, για την υποβολή νέων ερευνητικών προτάσεων και τη σύναψη νέων ερευνητικών συμβολαίων από το Ωκεανογραφικό Κέντρο υπογράφει ως σύνδεσμος επικοινωνίας (contact person) και ως Υπεύθυνος Προγράμματος ο Αντιπρύτανης Διεθνών Σχέσεων, Οικονομικών και Διοίκησης.».

Ούτε η επίκληση από τον αιτητή ανεπανόρθωτης ζημιάς, εάν η προσβαλλόμενη πράξη δεν ακυρωθεί ή ανασταλεί παραχρήμα, δύναται να γίνει αποδεκτή. Αφενός, κάποια εξ’ όσων επικαλείται προς αυτό τον σκοπό (ανωτέρω) προδήλως δεν αφορούν αυτόν προσωπικά αλλά είτε το Πανεπιστήμιο και το Ωκεανογραφικό του Κέντρο, στο οποίο είναι εργοδοτούμενος ως Ανώτερος Λειτουργός, είτε το προσωπικό αυτού ενώ, το κυριότερο, αυτά τα οποία επικαλείται και υποστηρίζει ότι τον αφορούν άμεσα και προσωπικά, δεν έχουν αποδειχθεί στον αναγκαίο βαθμό και με την αναγκαία επάρκεια, στα πλαίσια των προϋποθέσεων που θέτει η νομολογία για έκδοση προσωρινού διατάγματος ως το ζητούμενο και, πάντα, με γνώμονα, ότι το βάρος απόδειξης αυτών εναπόκειται στους ώμους του αιτητή (βλ.

Sofocleous v. The Republic (1971) 3 C.L.R 345). Τα επιχειρήματα του αιτητή για τις συνέπειες που θα υποστεί εδράζονται, επί το πλείστον, στο ενδεχόμενο απόρριψης και/ή μη προώθησης των ερευνητικών του προγραμμάτων, ως εκ του γεγονότος ότι αυτά θα υπογραφούν από τον Αντιπρύτανη, το οποίο ενδεχόμενο, με τα ενώπιον μου στοιχεία, δεν προκύπτει με βεβαιότητα ως αδιαμφισβήτητα επερχόμενο γεγονός, δηλαδή ως άμεσα «επαπειλούμενη» εξέλιξη.

Επιπρόσθετα, στο βαθμό που υποστηρίζεται από τον αιτητή οικονομική ζημία ως εκ της προσβαλλόμενης αποφάσεως ή τις μελλοντικές συνέπειες αυτής, τέτοια ζημία, ως έχει νομολογηθεί, δεν είναι μη ανακτήσιμη σε μελλοντικό στάδιο, σε περίπτωση ακύρωσης της προσβαλλόμενης απόφασης, ώστε να απαιτείται η έκδοση των ζητούμενων προσωρινών διαταγμάτων.

Κατάληξη μου είναι, ότι δεν πληρούνται οι διαζευκτικά τιθέμενες προϋποθέσεις της νομολογίας για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων (έκδηλη παρανομία ή ανεπανόρθωτη ζημία).

Εν όψει και του πιο πάνω αποτελέσματος, δεν θεωρώ αναγκαίο να αποφανθώ σε αυτό το στάδιο όσον αφορά τις προδικαστικές ενστάσεις που εγείρουν οι καθ’ ων η αίτηση στην ένσταση τους στην παρούσα αίτηση, τόσον όσο αφορά την εκτελεστότητα της επίδικης απόφασης, όσο και το έννομο συμφέρον του αιτητή να προσβάλλει αυτή. Φρονώ, ότι κάτι τέτοιο θα οδηγούσε ανεπίτρεπτα, σε περίπτωση τυχόν κατάληξης μου αποδοχής τους, σε πρόωρη εκδίκαση της ουσίας της προσφυγής, χωρίς να δοθεί προς τούτο η δυνατότητα στους ευπαίδευτους συνηγόρους για τους διαδίκους, να αναπτύξουν επαρκώς, με πληρότητα και άνεση χρόνου τις περί τούτων θέσεις τους και χωρίς να έχει τεθεί ενώπιον μου ο πλήρης διοικητικός φάκελος της υπόθεσης.

Ενόψει των πιο πάνω, η παρούσα αίτηση απορρίπτεται στην ολότητα της, ως μη πληρούσα τις προϋποθέσεις για έκδοση των με αυτή αιτηθέντων διαταγμάτων.

Επιδικάζονται έξοδα 600 Ευρώ πλέον Φ.Π.Α., αν αυτός επιβάλλεται, εναντίον του αιτητή και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.

Η κυρίως προσφυγή παραμένει για οδηγίες την ημερομηνία, που έχει οριστεί από το Πρωτοκολλητείο, δηλαδή στις 11.5.2016.

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο