Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Υπόθεση Αρ. 2072/2012 ECLI:CY:DD:2016:55 KI-generiert

Administrative Court dismisses appeal against Public Service Commission promotion decision based on superior authority's assessment.

Geschäftsnummer Υπόθεση Αρ. 2072/2012
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court dismissed the applicant's appeal against the Public Service Commission's decision promoting a specific individual to a permanent position. The applicant argued the promotion was irregular, but the court found the appointing authority's assessment of the candidate's value and experience was lawful and well-founded. Consequently, the court ruled that no grounds for annulment existed and the challenged decision was upheld.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Articles 146 of the Constitution; The appointing authority's assessment of a candidate's value and experience constitutes an independent and augmenting factor in the selection process, requiring specific justification for any deviation from these recommendations, and judicial intervention is limited to cases of manifest abuse of discretion.

Schlagwörter

KI-generiert
Public Service Commission Promotion Decision Appointing Authority Merit Assessment Judicial Review Administrative Discretion Constitutional Article 146 Handlungsfähigkeit

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Article 146 of the Constitution

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
Georghiou v. Republic (1976) 3 CLR 74
Ioannou v. Republic (1977) 3 CLR 61
Republic v. Papamichail (1989) 3 AAΔ 823
Stavrou v. Republic (1989) 3 AAΔ 1206
Mourtzis v. Republic (1989) 3 AAΔ 1615
Iannou v. Electricity Authority of Cyprus (1998) 3 AAΔ 624
Spanos v. Republic (1999) 3 AAΔ 432
Evangelou v. Republic (1999) 3 AAΔ 570
Akkelidou and Others v. Michael and Others (2000) 3 AAΔ 278
Mestanis v. Republic (2001) 3 AAΔ 213
Pouros and Others v. Hatzistefanou and Others (2001) 3 AAΔ 374
Republic and Another v. Papachristodoulou and Others (2002) 3 AAΔ 329
Moditis v. Republic (2002) 3 AAΔ 695
Xamoulas v. Savvas Savvidis and Others (2006) 3 AAΔ 112
Grigoriou (Michalidou) v. Republic (2007) 3 AAΔ 275
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

ODYSSEAS GEORGHIOU ν. REPUBLIC (PUBLIC SERVICE COMMISSION) (1976) 3 CLR 74

NIKI IOANNOU ν. REPUBLIC (PUBLIC SERVICE COMMISSION) (1977) 3 CLR 61

Δημοκρατία ν. Παπαμιχαήλ (1989) 3 ΑΑΔ 823

Σταύρου ν. Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 1206

Μουρτζής ν. Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 1615

Mιχαηλίδου Kάννα Στέλλα ν. Δημοκρατίας (1998) 3 ΑΑΔ 112

Iωάννου Kώστας Δ. ν. Aρχής Hλεκτρισμού Kύπρου (1998) 3 ΑΑΔ 624

Σπανός Χαράλαμπος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (1999) 3 ΑΑΔ 432

Ευαγγέλου Ευάγγελος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (1999) 3 ΑΑΔ 570

Aκκελίδου Kωνσταντία και Άλλη ν. Kωνσταντίνου Mιχαήλκαι Άλλων (2000) 3 ΑΑΔ 278

Μεστάνας Πέτρος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2001) 3 ΑΑΔ 213

Πούρος Πανίκος και Άλλοι ν. Άννας Μαρίας Χατζηστεφάνου και Άλλων (2001) 3 ΑΑΔ 374

Κυπριακή Δημοκρατία και Άλλος ν. Mάριου Παπαχριστοδούλουκαι Άλλης (2002) 3 ΑΑΔ 329

Moδίτης Ιωάννης ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2002) 3 ΑΑΔ 695

Xαμπουλλάς Eυστάθιος ν. Σάββα Σαββίδη και Άλλων (2006) 3 ΑΑΔ 112

Γρηγορίου (Mιχαηλίδου) Πολυξένη ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2007) 3 ΑΑΔ 275

Ζωδιάτης Γιώργος ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2008) 3 ΑΑΔ 406

Παναγή Λοΐζος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2011) 3 ΑΑΔ 639

ΡΟΖΑΝΝΑ ΑΜΦΙΤΡΙΤΗ ΚΟΥΤΣΙΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 168/2010, 10/9/2015, ECLI:CY:AD:2015:C591

ΡΟΖΑΝΝΑ ΑΜΦΙΤΡΙΤΗ ΚΟΥΤΣΙΟΥ κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Συνεκδ. Υποθέσεις υπ΄ αρ. 426/2011, 519/11 και 621/11, 12/11/2015, ECLI:CY:AD:2015:D747

Θεοχάρη Κασκίρη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας, Υπόθεση Αρ. 696/2012, 16/2/2016, ECLI:CY:AD:2016:D91

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:55

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

Υπόθεση Αρ. 2072/2012

16 Μαρτίου 2016

[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΧΡΙΣΤΑΚΗΣ ΛΑΖΑΡΟΥ,

Αιτητής,

και

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ

ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ,

Καθ΄ ων η Αίτηση.

Αιτητής προσωπικά

Κ. Σταυρινός, Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η Αίτηση.

ΑΠΟΦΑΣΗ

ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.: Με την παρούσα προσφυγή, ο αιτητής στρέφεται κατά της νομιμότητας και εγκυρότητας της απόφασης της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας («Ε.Δ.Υ.»), που δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, ημερομηνίας 19.10.2012, σύμφωνα με την οποία ο κ. Αντώνης Κουτσούλλης (στο εξής «το Ενδιαφερόμενο Μέρος») προήχθη στη μόνιμη θέση Ανώτερου Εκτελεστικού Μηχανικού, Τμήμα Δημοσίων Έργων (στο εξής «η επίδικη θέση») από 15.10.2012.

Από τη μελέτη των γεγονότων της παρούσας υπόθεσης, διαπιστώνεται ότι η ανάγκη πλήρωσης της επίδικης θέσης (θέση προαγωγής) προέκυψε λόγω πρόωρης αφυπηρέτησης του κατόχου της και συνακόλουθης κένωσής της από 2.10.2012. Η Ε.Δ.Υ. επιλήφθηκε του θέματος στη συνεδρία της, ημερομηνίας 12.9.2012, στην οποία κλήθηκε και παρέστη ο Αναπληρωτής Διευθυντής Τμήματος Δημοσίων Έργων, κ. Νίκος Ιακώβου (στο εξής «ο Διευθυντής»), ο οποίος σύστησε για προαγωγή το Ενδιαφερόμενο Μέρος (Ε.Μ.). Στη συνέχεια, και αφού ο Διευθυντής αποχώρησε από τη συνεδρία, η Ε.Δ.Υ. ασχολήθηκε με την αξιολόγηση και σύγκριση των υποψηφίων για την επίδικη θέση. Με το πέρας της διαδικασίας αξιολόγησης, η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, με βάση το σύνολο των θεσμοθετημένων κριτηρίων, το Ε.Μ. υπερείχε των λοιπών υποψηφίων και αποφάσισε να του προσφέρει προαγωγή στην επίδικη θέση από 15.10.2012.

Ο αιτητής, ο οποίος ας σημειωθεί ότι αρχικά εκπροσωπείτο από δικηγόρο, αλλά στη συνέχεια, και πριν από την καταχώρηση των γραπτών αγορεύσεων, χειριζόταν προσωπικά την προσφυγή του, αμφισβητεί την ορθότητα και νομιμότητα της πιο πάνω απόφασης, εγείροντας προς τούτο σειρά λόγων ακύρωσης, τους οποίους και εξετάζω αμέσως πιο κάτω.

Λόγοι ακύρωσης

Ο αιτητής προβάλλει ότι η σύσταση του Διευθυντή πάσχει ως πεπλανημένη και στερούμενη της δέουσας αιτιολογίας. Συναφώς, εγείρεται ο ισχυρισμός ότι ο Διευθυντής παρέλειψε να λάβει υπόψη του ουσιώδη προσόντα και ακαδημαϊκές διακρίσεις του αιτητή και ότι εσφαλμένα θεωρήθηκε ότι η υπέρτερη αρχαιότητα του Ε.Μ. αυτόματα συνεπάγεται και μεγαλύτερη πείρα. Επιπρόσθετα, ο αιτητής ισχυρίζεται ότι και η απόφαση της Ε.Δ.Υ. πάσχει ως πεπλανημένη και επειδή στερείται επαρκούς αιτιολογίας και δέουσας έρευνας.

Από την πλευρά τους, οι καθ’ ων η αίτηση αντιτείνουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση υπήρξε καθόλα ορθή και νόμιμη και ότι κανένας από τους λόγους ακύρωσης που προβάλλει ο αιτητής ευσταθεί.

Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα των οικείων διοικητικών φακέλων και, γενικότερα, όλων των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία αποτέλεσαν το υπόβαθρο για προώθηση των εκατέρωθεν θέσεων, είτε κατά είτε υπέρ της νομιμότητας της προσβαλλόμενης πράξης, και κρίνω ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι νόμιμη, και εν πάση περιπτώσει εύλογα επιτρεπτή, και ουδείς εκ των υπό του αιτητή προβαλλόμενων λόγων ακύρωσης ευσταθεί.

Εν πρώτοις, ως προς τους ισχυρισμούς του αιτητή περί πάσχουσας σύστασης του Διευθυντή, διαπιστώνω τα εξής:

Πράγματι, όπως παρατηρεί και ο κ. Σταυρινός, ο συγκεκριμένος προβαλλόμενος λόγος ακύρωσης δεν περιέχεται στο δικόγραφο της αίτησης ακυρώσεως του αιτητή. Όπως δε εισηγείται ο συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση, κατ’ εφαρμογή του Κανονισμού 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962 και της πάγιας επί του θέματος νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Βαρνάβας Νικολάου και Υιοί Λτδ ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 380/1994, ημερ. 31.8.1995), ο υπό αναφορά λόγος ακύρωσης δεν θα πρέπει να τύχει εξέτασης από το Δικαστήριο τούτο. Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη και το γεγονός ότι, όπως έχω αναφέρει και πιο πάνω, ο αιτητής ήδη πριν από την καταχώρηση της αγόρευσής του εμφανίζεται προσωπικά, χωρίς συνήγορο, ο οποίος και είχε συντάξει την αίτηση ακυρώσεως, θα προχωρήσω να εξετάσω το συγκεκριμένο ισχυρισμό.

Όπως αναφέρεται στο πρακτικό της συνεδρίας της Ε.Δ.Υ., ημερομηνίας 12.9.2012, ο Διευθυντής, κατά τη διατύπωση της σύστασής του, είχε ενώπιον του τους προσωπικούς και υπηρεσιακούς φακέλους όλων των υποψηφίων, τους οποίους και μελέτησε. Όπως δε ρητά αναφέρει ο Διευθυντής, με βάση το περιεχόμενο των εν λόγω φακέλων και έχοντας υπόψη του τα θεσμοθετημένα κριτήρια αξίας, προσόντων και αρχαιότητας, καθώς και τις απαιτήσεις του σχεδίου υπηρεσίας της επίδικης θέσης, σύστησε για προαγωγή το Ε.Μ.. Ας σημειωθεί ότι τα υπό του οικείου σχεδίου υπηρεσίας απαιτούμενα προσόντα ήταν (1) η τριετής τουλάχιστον υπηρεσία στη θέση του Εκτελεστικού Μηχανικού 1ης Τάξης ή οκταετής τουλάχιστον υπηρεσία στη θέση του Εκτελεστικού Μηχανικού, (2) η ακεραιότητα χαρακτήρα, οργανωτική και διοικητική ικανότητα, υπευθυνότητα, πρωτοβουλία και ευθυκρισία και (3) η πολύ καλή γνώση της Ελληνικής και της Αγγλικής ή της Γαλλικής ή της Γερμανικής γλώσσας. Τόσο ο αιτητής όσο και το Ε.Μ. πληρούσαν τα εν λόγω προσόντα.

Προκύπτει λοιπόν ότι όλα τα στοιχεία των διοικητικών φακέλων των υποψηφίων, περιλαμβανομένων και αυτών του αιτητή και του Ε.Μ., ήσαν ενώπιον του Διευθυντή κατά τη διατύπωση της σύστασής του. Έχω δε μελετήσει προσεκτικά την εν λόγω σύσταση και δεν έχω εντοπίσει οτιδήποτε μεμπτό σε αυτήν. Αντίθετα, για τους λόγους που εξηγώ αμέσως πιο κάτω, διαπιστώνω ότι αυτή συνάδει με τα στοιχεία των οικείων διοικητικών φακέλων και, εν πάση περιπτώσει, είναι εύλογα επιτρεπτή.

Ως προς το κριτήριο της αξίας, όπως διαμορφώνεται μέσα από τις ετήσιες υπηρεσιακές εκθέσεις, με έμφαση σε αυτές των τελευταίων χρόνων, παρατηρείται ότι το Ε.Μ. ουδόλως υστερεί του αιτητή. Εξάλλου, ούτε καν προβλήθηκε ένας τέτοιος ισχυρισμός εκ μέρους του αιτητή.

Ως προς το κριτήριο των προσόντων, προκύπτει, όπως άλλωστε σημείωσε και ο Διευθυντής στη σύστασή του, ότι τόσο ο αιτητής όσο και το Ε.Μ. κατέχουν επιπρόσθετα προσόντα (μεταπτυχιακούς τίτλους στη Διοίκηση/Διεύθυνση), τα οποία όμως δεν είναι σχετικά με τα καθήκοντα και τις ευθύνες της επίδικης θέσης και ούτε αποτελούν πλεονέκτημα ή πρόσθετο προσόν και, συνεπώς, μόνο οριακή σημασία θα μπορούσαν να έχουν (βλ. Πανίκος Πούρος κ.ά. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2001) 3 Α.Α.Δ. 374). Ταυτόχρονα, ο αιτητής κατέχει και επιπρόσθετο προσόν, μεταπτυχιακό τίτλο (“Master of Science (Civil Engineering: Structural Engineering”), το οποίο, όπως ανέφερε και ο Διευθυντής, αν και σχετικό με τα καθήκοντα και τις ευθύνες της θέσης, δεν απαιτείται από το οικείο σχέδιο υπηρεσίας της επίδικης θέσης, ούτε αποτελεί πλεονέκτημα ή πρόσθετο προσόν και, ως εκ τούτου, του απέδωσε την ανάλογη σημασία.

Είναι πάγια και διαχρονικά νομολογημένο ότι πρόσθετα προσόντα που δεν προβλέπονται από το σχέδιο υπηρεσίας, λαμβάνονται υπ' όψιν, μόνο εφ' όσον είναι συναφή προς τα καθήκοντα της θέσης. Απόκειται στο διορίζον όργανο να τα αξιολογήσει και σταθμίσει, αποφεύγοντας δυο άκρα, ήτοι, αφ' ενός, να μη δοθεί σ' αυτά υπερβολική βαρύτητα, ώστε να ισοδυναμούν με απόδοση έκδηλης υπεροχής, αλλά, αφ' ετέρου, η σημασία που τους δίδεται να μην είναι εντελώς οριακή, όπως θα ήταν, αν τα πρόσθετα προσόντα δεν είχαν σχέση με τα καθήκοντα της θέσης.

Μέσα σε αυτά τα όρια το δικαστήριο δεν επεμβαίνει σε ό,τι αφορά την αξιολόγηση και στάθμιση των στοιχείων (βλ. Πανίκος Πούρος κ.ά., ανωτέρω, Γιώργος Ζωδιάτης ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2008) 3 Α.Α.Δ. 406 και Θεοχάρης Κασκίρης ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2016:D91, Υποθ. Αρ. 696/2012, ημερ. 16.2.2016). Εν προκειμένω, ο Διευθυντής δεν είχε υποχρέωση να δώσει ιδιαίτερη βαρύτητα στα προσόντα του αιτητή που δεν προβλέπονταν από το οικείο σχέδιο υπηρεσίας.

Εν πάση όμως περιπτώσει, προκύπτει ότι ο Διευθυντής κατά τη διατύπωση της σύστασής του είχε ενώπιον του το σύνολο των προσόντων των υποψηφίων, τα οποία και αξιολόγησε αναλόγως. Αναφέρθηκε δε ειδικά και στον αιτητή, λέγοντας πως ήταν κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου που ήταν συναφής με τα καθήκοντα και τις ευθύνες της επίδικης θέσης, με την επεξήγηση πως αυτό δεν απαιτείται από το σχέδιο υπηρεσίας ούτε αποτελεί πλεονέκτημα ή πρόσθετο προσόν και την προσθήκη ότι το συνυπολόγισε με τα λοιπά θεσμοθετημένα κριτήρια, αποδίδοντάς του την ανάλογη βαρύτητα.

Παρομοίως, και τα λοιπά προσόντα των διαδίκων αναγράφονταν εντός των οικείων φακέλων και, ως έχει ήδη λεχθεί, ήσαν ενώπιον του Διευθυντή. Συνεπώς, δεν δικαιολογείται ούτε και ευσταθεί ο ισχυρισμός του αιτητή ότι εμφιλοχώρησε πλάνη κατά την εκτίμηση των προσόντων του από τον Διευθυντή κατά την διατύπωση της σύστασής του (βλ.

Πολυξένη Γρηγορίου (Μιχαηλίδου) ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, (2007) 3 Α.Α.Δ. 275).

Ως προς το κριτήριο της αρχαιότητας, είναι πρόδηλη και ουσιώδης η υπεροχή του Ε.Μ. έναντι του αιτητή. Όπως προκύπτει και από τους οικείους διοικητικούς φακέλους, το Ε.Μ. υπηρετεί στην προηγούμενη της επίδικης θέση, ήτοι αυτήν του Εκτελεστικού Μηχανικού 1ης Τάξης από 1.8.1987, ενώ ο αιτητής από 1.1.2000. Πρόκειται για μια διαφορά που ξεπερνά τα δώδεκα χρόνια και που ασφαλώς λήφθηκε υπόψη από το Διευθυντή, ως προκύπτει και από το περιεχόμενο της σύστασής του, καθόλα ορθά και νόμιμα, αφού η αρχαιότητα δεν παύει να αποτελεί ένα από τα θεσμοθετημένα κριτήρια επιλογής, το οποίο ουδέποτε έπαψε να έχει τη δική του σημασία, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις όπως η υπό εξέταση, όπου η υπεροχή του ενός υποψηφίου έναντι του άλλου στο κριτήριο αυτό ήταν μεγάλη (βλ. Λοΐζος Παναγή ν. Δημοκρατίας (2011) 3 Α.Α.Δ. 639). Επ΄ αυτού, η απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Γιώργος Ζωδιάτης, ανωτέρω, είναι διαφωτιστική. Παραθέτω το ακόλουθο απόσπασμα:

«Η αρχαιότητα δεν παύει, όσο κι αν ο ρόλος της έχει υποβαθμιστεί σε μεγάλο βαθμό τα τελευταία χρόνια, να είναι ένα από τα νομοθετημένα κριτήρια επιλογής. Δεν παύει να έχει τη δική της σημασία, ιδιαίτερα αν είναι τόσο μεγάλη, όπως στην παρούσα υπόθεση. Διαφορετικά, η βαρύτητά της ως ένα από τα τρία κριτήρια θα εξανεμιζόταν εντελώς».

Έχει επίσης κατ΄ επανάληψη νομολογηθεί ότι η αρχαιότητα φέρει μαζί της την ανάλογη πείρα που προσμετρά στην αξία ακριβώς λόγω του εύρους υπηρεσίας του συγκεκριμένου υποψηφίου (βλ. Λοΐζος Παναγή, ανωτέρω). Η δε πείρα, ως παράγοντας που επηρεάζει τις προαγωγές, για να έχει βαρύτητα πρέπει να είναι πείρα κατά την εκτέλεση καθηκόντων σε θέση που προηγείται της επίδικης, ενώ πείρα που αποκτήθηκε σε κατώτερες θέσεις έχει απομακρυσμένη βαρύτητα (βλ. Πέτρος Μεστάνας ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, (2001) 3 Α.Α.Δ. 213, Μιχαηλίδου ν. Κυπριακή Δημοκρατία (1998) 3 Α.Α.Δ. 112 και Ροζάννα Αμφιτρίτη Κούτσιου κ.α. ν. Δημοκρατίας, Συνεκδικαζόμενες ECLI:CY:AD:2015:D747, Υποθέσεις αρ. 426/2011 κ.α., ημερ. 12.11.2015). Εν προκειμένω, είναι ουσιώδης η υπεροχή του Ε.Μ. έναντι του αιτητή σε αρχαιότητα στην αμέσως προηγούμενη της επίδικης θέση, η οποία, όπως ορθά επεσήμανε ο Διευθυντής, του προσέδιδε και υπεροχή σε πείρα. Τέτοια πείρα, ως έχει κριθεί, αποτελεί ουσιαστικό στοιχείο της αξίας την οποία και επαυξάνει (Κυπριακή Δημοκρατία ν. Μάριου Παπαχριστοδούλου (2002) 3 Α.Α.Δ. 329).

Ενόψει των πιο πάνω, κρίνω ότι δεν ευσταθεί ούτε ο ισχυρισμός του αιτητή περί εσφαλμένης εκτίμησης του Διευθυντή ως προς την αξιολόγηση της εκ της αρχαιότητας απορρέουσας πείρας του Ε.Μ.

Παρομοίως, ενόψει και των πιο πάνω, θεωρώ ότι ούτε ο ισχυρισμός του αιτητή περί μη δέουσας αιτιολογίας της σύστασης του Διευθυντή ευσταθεί. Αντίθετα, από μελέτη αυτής παρατηρώ ότι αυτή είναι δεόντως και/ή επαρκώς αιτιολογημένη και, ως έχει ήδη λεχθεί, σύμφωνη με τα στοιχεία των φακέλων. Ο Διευθυντής παρέθεσε με σαφήνεια και λεπτομέρεια τους λόγους που συνέστησε το Ε.Μ., η δε κατάληξή του είναι μέσα στα σωστά πλαίσια.

Ενόψει των πιο πάνω, δε διαπιστώνω οτιδήποτε μεμπτό στη σύσταση του Διευθυντή, η οποία, αντιθέτως, υπήρξε καθόλα νόμιμη.

Παρομοίως, έχω καταλήξει ότι καθόλα νόμιμη και, εν πάση περιπτώσει, εύλογα επιτρεπτή υπήρξε και η προσβαλλόμενη απόφαση της Ε.Δ.Υ. και οι περί του αντιθέτου ισχυρισμοί του αιτητή δεν βρίσκουν έρεισμα. Από τη μελέτη της εν λόγω απόφασης, διαπιστώνω ότι αυτή είναι επαρκώς και/ή δεόντως αιτιολογημένη και συνάδει πλήρως με τα στοιχεία των οικείων διοικητικών φακέλων. Περαιτέρω, από το προαναφερθέν πρακτικό της συνεδρίας της Επιτροπής, ημερομηνίας 12.9.2012, προκύπτει ότι όλα τα στοιχεία ήσαν ενώπιον της κατά τη λήψη της επίδικης απόφασης, περιλαμβανομένων και των στοιχείων των οικείων φακέλων. Όπως ρητά αναφέρεται στην απόφασή της, η Επιτροπή έλαβε υπόψη της τα ουσιώδη στοιχεία από το φάκελο πλήρωσης της θέσης και από τους προσωπικούς και υπηρεσιακούς φακέλους των υποψηφίων, καθώς και τη σύσταση του Διευθυντή, την οποία, ορθώς, χαρακτήρισε ως συνάδουσα με τα στοιχεία των φακέλων. Έλαβε επίσης η Ε.Δ.Υ. υπόψη της τα τρία θεσμοθετημένα κριτήρια-αξία, προσόντα, αρχαιότητα-και, σταθμίζοντας και συνεκτιμώντας αυτά στο σύνολό τους, αποδίδοντας σε καθένα από αυτά την ανάλογη βαρύτητα, επέλεξε για προαγωγή το Ε.Μ..

Η Ε.Δ.Υ., όπως και ο Διευθυντής, αναφέρει με λεπτομέρεια στη δική της απόφαση τους λόγους για τους οποίους επέλεξε για προαγωγή το Ε.Μ.. Γίνεται ειδική αναφορά και στην αξία και στα προσόντα και στην αρχαιότητα των υποψηφίων, καθώς επίσης και στα πρόσθετα προσόντα αυτών, τόσο στα σχετικά όσο και στα μη σχετικά με τα καθήκοντα και τις ευθύνες της επίδικης θέσης, στα οποία και απέδωσε την ανάλογη βαρύτητα. Καταλήγει η Ε.Δ.Υ., επισημαίνοντας τη μεγάλη υπεροχή του Ε.Μ. σε αρχαιότητα και τη συνακόλουθη πείρα, η οποία επαυξάνει την αξία, καθώς και την υπέρ του σύσταση του Διευθυντή, που ήσαν και οι λόγοι της υπεροχής του επιλεγέντος έναντι των λοιπών υποψηφίων.

Δεδομένων των πιο πάνω, καταλήγω ότι πρόκειται για μια επαρκή και πειστική αιτιολογία. Σχετικό επί του θέματος είναι και το ακόλουθο απόσπασμα της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Ζωδιάτης, ανωτέρω. Μάλιστα, σε εκείνη την περίπτωση, ο αιτητής, σε αντίθεση με τον επιλεγέντα, κατείχε πρόσθετο προσόν ως πλεονέκτημα, όμως αυτό υποσκελίστηκε από την μεγάλη υπεροχή του επιλεγέντα σε αρχαιότητα:

«Η αιτιολογία είναι απόλυτα επαρκής και εντελώς πειστική (Ακκελίδου κ.ά. v. Μιχαήλ κ.ά. (2000) 3 Α.Α.Δ. 278, 282 και Ευαγγέλου v. Δημοκρατίας (1999) 3 Α.Α.Δ. 570). Η Επιτροπή έδωσε στα διάφορα κριτήρια, αλλά και στο πλεονέκτημα, τη βαρύτητα που νόμιζε και κατέληξε σε μια επαρκώς αιτιολογημένη απόφαση. Δεν ήταν υποχρεωμένη να επιλέξει τον υποψήφιο που κατείχε το πλεονέκτημα, νοουμένου ότι η επιλογή του υποψηφίου που δεν το κατείχε, αιτιολογείται πειστικά. Εξ άλλου, θα πρέπει να σημειωθεί ότι το ενδιαφερόμενο μέρος διέθετε και τη σύσταση του Διευθυντή, η οποία ήταν ακόμα ένα στοιχείο το οποίο βάρυνε υπέρ του.

Καταλήγουμε ότι η επιλογή της Επιτροπής έγινε εντός των ορίων της διακριτικής της ευχέρειας και είναι επαρκώς αιτιολογημένη.

Ως προς τη σύσταση του Διευθυντή παρατηρούμε ότι ελήφθη υπ' όψιν ότι ο εφεσείων διέθετε διδακτορικό δίπλωμα το οποίο σημειώνεται ως πλεονέκτημα, αλλά επισημαίνεται ότι η τεράστια διαφορά στην αρχαιότητα του ενδιαφερόμενου μέρους, είναι ουσιώδης. Θεωρούμε ότι η κατάληξη του Διευθυντή είναι και αυτή αιτιολογημένη και μέσα στα σωστά πλαίσια. Ο Διευθυντής εξήγησε, αφού προηγουμένως αναφέρθηκε τόσο στον εφεσείοντα, όσο και στο ενδιαφερόμενο μέρος, τους λόγους για τους οποίους προτίμησε να συστήσει το ενδιαφερόμενο μέρος.».

Ενόψει των πιο πάνω και για τους λόγους που έχω εκθέσει ανωτέρω, κατά την εξέταση της νομιμότητας της σύστασης του Διευθυντή ως προς την εκεί αξιολόγηση των θεσμοθετημένων στοιχείων κρίσης, κρίνω ότι και η απόφαση της Ε.Δ.Υ. είναι ορθή και δε διαπιστώνω οτιδήποτε μεμπτό σε αυτήν.

Θεωρώ χρήσιμο στο σημείο αυτό να υπενθυμίσω την πάγια και διαχρονική θέση της νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου ότι η σύσταση του Διευθυντή επαυξάνει την αξία ενός υποψηφίου ως ανεξάρτητος και αυτοτελής δείκτης (βλ. Μοδίτης ν. Δημοκρατίας (2002) 3 Α.Α.Δ. 695). Στην πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην Ροζάννα-Αμφιτρίτη Κούτσιου ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2015:C591, Α.Ε. 168/10, ημερ. 10.9.2015, λέχθηκαν τα εξής:

«Η νομολογία είναι ευθυγραμμισμένη ως προς τη σημασία των συστάσεων του προϊσταμένου ενός τμήματος. Στην υπόθεση Ευστάθιος Χαμπουλλάς ν. Σάββα Σαββίδη κ.ά. (2006) 3 ΑΑΔ 112, στη σελ. 117, παρατίθεται το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Χαράλαμπος Σπανός ν. Δημοκρατίας (1999) 3 ΑΑΔ 432, 439, που αποτελεί επανάληψη της νομολογίας:

«Η σημασία των συστάσεων του προϊσταμένου ενός Τμήματος έχει τονιστεί σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Οι συστάσεις αυτές αποτελούν ένα ανεξάρτητο στοιχείο κρίσεως προσδιοριστικό και επαυξητικό της αξίας των υποψηφίων, τόσο σημαντικό, ώστε να απαιτείται ειδική αιτιολόγηση και προσδιορισμός των λόγων για τυχόν απόκλιση απ΄ αυτές από την Επιτροπή. Κι΄ αυτό γιατί οι Προϊστάμενοι των Τμημάτων βρίσκονται σε μοναδική θέση να εκτιμήσουν τις ανάγκες της υπηρεσίας, καθώς και τις ιδιότητες που απαιτούνται ώστε ν΄ ανταποκριθεί ένας υποψήφιος στις απαιτήσεις μιας θέσης (βλ. Ioannou v. Republic (1977) 3 C.L.R. 61, Δημοκρατία ν. Παπαμιχαήλ (1989) 3(Β) Α.Α.Δ. 823, Μάριος Μουρτζής ν. Δημοκρατίας (1989) 3(Β) Α.Α.Δ. 1615, Έλενα Σταύρου ν. ΕΔΥ (1989) 3(Β) Α.Α.Δ. 1206, Harris v. Republic (1989) 3(A) C.L.R. 147). Δέστε και Ιωάννου ν. Α.Η.Κ. (1998) 3 Α.Α.Δ. 624).

Η νομιμότητα της αιτιολογίας της σύστασης εξετάζεται σε συνάρτηση με τα θεσμοθετημένα κριτήρια της αξίας, προσόντων και αρχαιότητας όπως αυτά αντικατοπτρίζονται στους προσωπικούς φακέλους και τις υπηρεσιακές εκθέσεις».

Συνεπώς, και στην παρούσα υπόθεση, η υπέρ του Ε.Μ. σύσταση του Διευθυντή, η οποία, για τους λόγους που έχουν εξηγηθεί, είναι νόμιμη και συνάδει με τα στοιχεία των φακέλων, προσέδωσε σε αυτόν υπεροχή στο κριτήριο της αξίας, όπως επίσης και η πείρα, ως έχει εξηγηθεί πιο πάνω.

Ενόψει όλων των πιο πάνω, κρίνω ότι ουδείς λόγος ακύρωσης στοιχειοθετείται και, συνακόλουθα, δε χωρεί επέμβαση του Δικαστηρίου. Υπενθυμίζεται, συναφώς ότι επέμβαση του δικαστηρίου είναι δυνατή μόνο όπου ικανοποιείται από τον αιτητή ότι υπερείχε έκδηλα του υποψήφιου που έχει επιλεγεί. Μόνο σε τέτοια περίπτωση το όργανο που έχει προβεί στην επιλογή θεωρείται ότι έχει υπερβεί τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας και έχει κάμει κακή χρήση της (βλ. Δημοκρατία κ.ά. ν. Παπαχριστοδούλου κ.ά. (2002) 3 Α.Α.Δ. 329 σελ. 338 και Georghiou v. Republic (1976) 3 C.L.R. 74, 85). Όπως έχει εξηγηθεί, κάτι τέτοιο δε συμβαίνει στην παρούσα περίπτωση.

Συνεπώς, η προσφυγή απορρίπτεται με €1.000 έξοδα εναντίον του αιτητή. Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.

Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο