Administrative Court dismisses appeal against Public Service Commission's promotion decision due to wide discretion in senior roles.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Administrative Court dismissed the applicant's appeal against the Public Service Commission's decision to promote a senior official. The applicant argued that the Commission failed to properly weigh his seniority and overvalued interview performance, citing established case law. The court rejected these claims, affirming that the Commission possessed wide discretionary power in selecting the most suitable candidate for the highest-ranking position and that its decision was reasonably justifiable.
Legislator-Regeste
KI-generiertArticles 146 of the Constitution; The Public Service Commission enjoys wide discretion in appointing to the highest ranks of public service, and its decision is not subject to judicial review unless it is unreasonable.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVerwandte Entscheide
KI-generiertVolltext
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
REPUBLIC ν. ZACHARIADES (1986) 3 CLR 852
REPUBLIC ν. PANAYIOTIDES (1987) 3 CLR 1081
Δημοκρατία ν. Πανταζή (1991) 3 ΑΑΔ 47
Παπαδόπουλος Mάριος ν. Oργανισμού Xρηματοδοτήσεως Στέγης (1998) 3 ΑΑΔ 608
Aριστοκλέους Παναγιώτης ν. Δημοκρατίας (1998) 3 ΑΑΔ 673
Κυπριακή Δημοκρατία και Άλλος ν. Ιωάννη Ιωνά Αγγελή και Άλλης (1999) 3 ΑΑΔ 161
Πούρος Πανίκος και Άλλοι ν. Άννας Μαρίας Χατζηστεφάνου και Άλλων (2001) 3 ΑΑΔ 374
Κυπριακή Δημοκρατία ν. Xριστάκη Γεωργίου και Άλλων (2004) 3 ΑΑΔ 703
Xόπλαρος Γρηγόρης ν. Aνδρέα Mακρή και Άλλης (2005) 3 ΑΑΔ 513
Nαζίρης Pένος ν. Pαδιοφωνικού Iδρύματος Kύπρου (2007) 3 ΑΑΔ 38
Ζωδιάτης Γιώργος ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2008) 3 ΑΑΔ 406
Παρτασίδου Δώρα ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2008) 3 ΑΑΔ 413
Κυπριακή Δημοκρατία και Άλλος ν. Ανδρέα Ασσιώτη (2010) 3 ΑΑΔ 395
Kουφτερός Aνδρέας και Άλλος ν. Δημοκρατίας (Eπιτροπή Δημόσιας Yπηρεσίας) (1993) 4 ΑΑΔ 1388
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:26
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
19 Φεβρουαρίου 2016
[Ε. ΜΙΧΑΗΛ, Δ.]
Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος
Υπόθεση Αρ.2022/2012
Μεταξύ
ΑΝΔΡΕΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ
Αιτητή
και
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ
ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ
Καθ’ ης η Αίτηση
Για Αιτητή: κ. Α. Κατσουρίδης για Χρίστο Μ. Τριανταφυλλίδη
Για Καθ’ ης η Αίτηση: κα Λαμπρινή Ουστά μαζί με τους ασκούμενους δικηγόρους κ. Χ. Στόππο, κα Ξ. Σφήκα και κα Χ. Ζίγκη για Γενικό Εισαγγελέα
Για Ενδιαφερόμενο Μέρος: κα Μ. Σπανού για Μάρκος Π. Σπανός & Σία
ΑΠΟΦΑΣΗ
Μιχαήλ, Δ.: Με την παρούσα προσφυγή, ο Αιτητής προσβάλλει την απόφαση της Καθ’ ης η Αίτηση ημερομηνίας 2.11.2012 για αναδρομική προαγωγή του Ενδιαφερομένου Μέρους στη θέση Γενικού Διευθυντή, Υπουργικό Συμβούλιο η οποία προέκυψε μετά από επανεξέταση αφού ακυρώθηκε η πρώτη απόφαση προαγωγής του Ενδιαφερομένου Μέρους στην υπόθεση 614/10.
Το Ενδιαφερόμενο Μέρος με απόφαση της Καθ’ ης η Αίτηση είχε διοριστεί στη μόνιμη θέση Γενικού Διευθυντή, Υπουργικό Συμβούλιο με απόφαση ημερομηνίας 24.2.2010. Μετά από προσφυγή που άσκησε ο Αιτητής στην παρούσα υπόθεση - την προσφυγή 614/2010 – ο εν λόγω διορισμός ακυρώθηκε από το Δικαστήριο. Οι λόγοι ακύρωσης αφορούσαν μη επαρκή αιτιολόγηση για την παραγνώριση της αρχαιότητας και των υπέρτερων προσόντων που κατείχε ο Αιτητής, σε συνάρτηση με τα καθήκοντα της θέσης.
Η Καθ’ ης η Αίτηση προχώρησε στις 15.10.2012 σε επανεξέταση της θέσης με βάση το πραγματικό και νομικό καθεστώς που ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο. Στα πλαίσια της επανεξέτασης και σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 34Α(3) του περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμου, αναβίωσε η αξιολόγηση κατά την αρχική διαδικασία πλήρωσης της θέσης και επαναβεβαιώθηκε ότι όλοι οι υποψήφιοι κατέχουν το πλεονέκτημα. Ακολούθως, η Καθ’ ης η Αίτηση αφού αξιολόγησε και σύγκρινε τους υποψηφίους κατέληξε ότι καταλληλότερο είναι το Ενδιαφερόμενο Μέρος.
Προς υποστήριξη της ακύρωσης της απόφασης, ο Αιτητής προβάλλει τους ακόλουθους λόγους:
- Η Καθ’ ης η Αίτηση πλημμελώς παραγνώρισε την υπεροχή του Αιτητή σε αξία η οποία προκύπτει από την πείρα του σε θέση συναφή με την επίδικη, σε προσόντα λόγω της κατοχής από αυτόν προδιπλώματος στα οικονομικά και διοίκηση επιχειρήσεων και διδακτορικού διπλώματος και σε αρχαιότητα.
- Οι λόγοι ακύρωσης ως προκύπτουν από την υπόθεση 614/2010 δεν έχουν θεραπευτεί κατά την επανεξέταση, αφού απουσιάζει η τεκμηρίωση κατά τη σύγκριση των υποψηφίων.
- Η Καθ’ ης η Αίτηση απέδωσε υπερβολική βαρύτητα στην οριακή διαφορά του Αιτητή και Ενδιαφερομένου Μέρους κατά τη συνέντευξη.
Η Καθ’ ης η Αίτηση αντιτείνει τα ακόλουθα:
- Ορθά αποδόθηκε ιδιαίτερη βαρύτητα στην απόδοση των υποψηφίων στην προφορική εξέταση αφού η επίδικη θέση είναι η ψηλότερη στην ιεραρχία της δημόσιας υπηρεσίας.
- Εξαιτίας της ιεραρχίας της θέσης, δεν μπορεί η αρχαιότητα να αποτελέσει καθοριστικό στοιχείο.
- Η κατοχή από το Ενδιαφερόμενο Μέρος δυο πτυχίων επιπέδου Master εκ των οποίων το ένα είναι απόλυτα σχετικό με τη θέση, καθιστά τους υποψήφιους ίσους σε προσόντα.
Το Ενδιαφερόμενο Μέρος προτείνει τα εξής:
- Ο ισχυρισμός περί παραγνώρισης της υπεροχής του Αιτητή σε αξία εγείρεται πρώτη φορά και ως τέτοιος δεν μπορεί να εξεταστεί.
- Το Ενδιαφερόμενο Μέρος υπερτερεί του Αιτητή και ο Αιτητής δεν απέδειξε έκδηλη υπεροχή.
- Το Ενδιαφερόμενο Μέρος διαθέτει μεγαλύτερη και πιο ευρεία πείρα από τον Αιτητή.
- Η αρχαιότητα είναι αμελητέα σε θέσεις ψηλά στην ιεραρχία όπως η επίδικη.
- Η επίδικη απόφαση ήταν πλήρως αιτιολογημένη και εντός των πλαισίων της διακριτικής ευχέρειας της Καθ’ ης η Αίτηση.
Κατά το στάδιο των διευκρινίσεων, η συνήγορος του Ενδιαφερομένου Μέρους εισηγήθηκε ότι η αναφορά στην παράβαση δεδικασμένου που γίνεται στην απαντητική αγόρευση του Αιτητή σε σχέση με εύρημα του Δικαστηρίου στην προσφυγή 614/10 για την υπεροχή του Αιτητή ως επίσης και ο ισχυρισμός που αφορά την έλλειψη αιτιολογίας και η αναφορά ότι ο Αιτητής είναι κατά πολύ αρχαιότερος εγείρονται για πρώτη φορά στην απαντητική αγόρευση του Αιτητή και συνεπώς δεν θα πρέπει να εξεταστούν.
Αρχίζοντας από τον τελευταίο ισχυρισμό του Ενδιαφερομένου Μέρους, παρατηρώ ότι στη γραπτή του αγόρευση ο Αιτητής προβάλλει σε σχέση με τα κριτήρια της αξίας, προσόντων και αρχαιότητας δυο ισχυρισμούς:
1. Την παραγνώριση της υπεροχής του στα εν λόγω κριτήρια, και
2. Ότι δεν δίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση επαρκής αιτιολογία για την παραγνώρισης της υπεροχής του στα κριτήρια αυτά κατά παράβαση του δεδικασμένου που δημιουργεί η απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση 614/10.
Στην απαντητική του αγόρευση, ο Αιτητής επαναλαμβάνει τον ισχυρισμό του ότι παραγνωρίστηκε η υπεροχή του στα κριτήρια της αξίας, προσόντων και αρχαιότητας η οποία, όπως ισχυρίζεται, είναι εύρημα του Δικαστηρίου στην απόφαση 614/10 και ως τέτοια φέρει ισχύ δεδικασμένου.
Πράγματι, στην απαντητική αγόρευση ο Αιτητής εισάγει μία νέα ανάλυση σε σχέση με τον ισχυρισμό του περί παραγνώρισης της υπεροχής του το οποίο δεν είχε περιληφθεί στη γραπτή του αγόρευση.
Εκ πρώτης όψεως μπορεί να φαίνεται ότι ο Αιτητής εισάγει νέο λόγο ακύρωσης μέσω της απαντητικής αγόρευσης όμως κρίνω ότι δεν πρόκειται για νέο λόγο αλλά για πρόσθετη ανάλυση που γίνεται σε σχέση με τον λόγο ακύρωσης που αφορά παράβαση δεδικασμένου ο οποίος εν πάση περιπτώσει δικογραφείται στην προσφυγή ως λόγος 23.
Προχωρώ επομένως να εξετάσω τους λόγους ακύρωσης που προβάλλει ο Αιτητής.
Στην απόφαση 614/2010 συνεπεία της οποίας η Καθ’ ης η Αίτηση προχώρησε σε επανεξέταση η οποία οδήγησε στην προσβαλλόμενη με την παρούσα προσφυγή απόφαση, ο Αιτητής σε εκείνη την υπόθεση που είναι ο ίδιος και στην παρούσα ήγειρε όπως προκύπτει από τη σελίδα 3 της απόφασης τρεις λόγους ακύρωσης: ότι δεν αξιολογήθηκε δεόντως το διδακτορικό του, ότι δεν αιτιολογήθηκε δεόντως η εντύπωση της ΕΔΥ για την απόδοσή του στις προφορικές συνεντεύξεις και ότι δόθηκε υπέρμετρη βαρύτητα στην προφορική εξέταση.
Το Δικαστήριο εξετάζοντας τους λόγους ακύρωσης, απέρριψε τον δεύτερο λόγο (βλ. σελίδα 4 της απόφασης) ενώ σε σχέση με τον πρώτο ανέφερε τα εξής στις σελίδες 3-4 της απόφασης:
«Από το παρατεθέν σκεπτικό της ΕΔΥ προκύπτει ότι η ΕΔΥ είχε πλήρη εικόνα ως προς τα αντίστοιχα στοιχεία του κ. Χαραλάμπους και του ΕΜ. Ναι μεν δεν ανεφέρθη ειδικώς στο διδακτορικό του κ. Χαραλάμπους, όπως ανεφέρθη στο Master του ΕΜ όμως ευθέως ανεγνώρισε ότι ορισμένοι υποψήφιοι, που προφανώς καλύπτει και τον κ. Χαραλάμπους ως εκ του διδακτορικού του, είχαν υπέρτερα προσόντα του ΕΜ. Το ερώτημα λοιπόν παραμένει, κατά πόσο στη συνολική στάθμιση στην οποία προέβη η ΕΔΥ, η τελική της κρίση ήταν ευλόγως επιτρεπτή εν όψει και του ότι ο κ. Χαραλάμπους υπερείχε σε πρόσθετα προσόντα του ΕΜ γεγονός που είχε υπόψη της η ΕΔΥ.»
Και πιο μετά, στη σελίδα 5 της απόφασης το Δικαστήριο είπε τα εξής που αφορούν και τον τρίτο λόγο ακύρωσης:
«Επικεντρωμένος στον έλεγχο της επιλογής της ΕΔΥ, επισημαίνω ότι η επιλογή αυτή εβασίσθη αποκλειστικά στην υπεροχή του ΕΜ στην προφορική εξέταση. Ο κ. Χαραλάμπους υπερείχε του ΕΜ και σε αρχαιότητα και σε προσόντα, όπως και η ΕΔΥ αναγνώρισε. Η ΕΔΥ αιτιολόγησε την επιλογή της με αναφορά στο ότι επρόκειτο για την υψηλότερη θέση στην ιεραρχία και για θέση πρώτου διορισμού και προαγωγής. Είναι η θεωρημένη μου κρίση ότι η ΕΔΥ όντως απέδωσε υπέρτερη βαρύτητα στην προφορική εξέταση.
[…]
Υπό αυτές τις συνθήκες, η παραγνώριση της αρχαιότητας και των υπέρτερων προσόντων του κ. Χαραλάμπους δεν αιτιολογήθηκε επαρκώς αφού μάλιστα δεν έγινε συγκεκριμένη αναφορά σε αυτά σε συνάρτηση με τα καθήκοντα της θέσης, παρά μόνο γενική αναφορά στη νομολογιακή υπόσταση της προφορικής εξέτασης, της αρχαιότητας και των πρόσθετων προσόντων.»
Συνεπώς, η ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης στην υπόθεση 614/10 επήλθε επειδή η Καθ’ ης η Αίτηση απέδωσε υπερβολική βαρύτητα στην προφορική εξέταση χωρίς να αιτιολογήσει επαρκώς την παραγνώριση της αρχαιότητας και των υπέρτερων προσόντων του Αιτητή.
Κατά την επανεξέταση, η Καθ’ ης η Αίτηση αποφάσισε ότι σύμφωνα με το άρθρο 34Α(3) του περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμου αναβιώνει η αξιολόγηση σε σχέση με την απόδοση των υποψηφίων στην προφορική εξέταση. Ακολούθως, παρέθεσε αυτούσια την αξιολόγηση εκάστου υποψηφίου και προς υποστήριξη της επιλογής της για το Ενδιαφερόμενο Μέρος ανέφερε τα ακόλουθα (σελ. ερυθρό 9Π – 9Ρ πρακτικά ημερομηνίας 15.10.12):
«Η Επιτροπή επιλέγοντας τον Μαυρονικόλα Διονύσιο, έλαβε υπόψη ότι αυτός αξιολογήθηκε ως Εξαίρετος στην ενώπιον της προφορική εξέταση, σε υψηλότερο δηλαδή επίπεδο αξιολόγησης από τους λοιπούς υποψηφίους και σ’ ό,τι αφορά την αξία, όπως αυτή αντικατοπτρίζεται από τις Ετήσιες Υπηρεσιακές Εκθέσεις, ουδενός υστερεί, αξιολογηθείς ως καθόλα εξαίρετος, διαθέτει, όπως και οι λοιποί υποψήφιοι, το πλεονέκτημα και από πλευράς προσόντων διαθέτει Δίπλωμα Πολιτικού Μηχανικού από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, βάσει του οποίου κατέστη προσοντούχος υποψήφιος και το οποίο, όμως, έχει αναγνωριστεί, σύμφωνα με την απόφαση του ΚΥ.Σ.Α.Τ.Σ. ημερομηνίας 6.7.09 και η οποία ήταν καταγεγραμμένη στα προσόντα του κατά την αρχική διαδικασία πλήρωσης της θέσης, ως Μεταπτυχιακό Δίπλωμα επιπέδου Master. Ο Μαυρονικόλας διαθέτει, επιπλέον, και Master of Business Administration από το University of Indianapolis, Η.Π.Α.
Επίσης, η Επιτροπή επιλέγοντας τον Μαυρονικόλα, σημείωσε ότι αυτός υστερεί από πλευράς αρχαιότητας έναντι ορισμένων υποψηφίων. Ωστόσο, έλαβε υπόψη ότι αυτός έχει αξιολογηθεί σε υψηλότερο από αυτούς επίπεδο στην ενώπιον της προφορική εξέταση και ότι η υπό πλήρωση θέση είναι η υψηλότερη στην ιεραρχία της Δημόσιας Υπηρεσίας και θέση Πρώτου Διορισμού και Προαγωγής και ως εκ τούτου σύμφωνα με την κρατούσα νομολογία, αποδίδεται ιδιαίτερη βαρύτητα στην προφορική εξέταση και η αρχαιότητα δεν μπορεί από μόνη της να αποβεί καθοριστικό στοιχείο.
Περαιτέρω, σε σύγκριση του Μαυρονικόλα με τους υποψηφίους που είναι κάτοχοι διδακτορικού διπλώματος, περιλαμβανομένου και του αιτητή στην Προσφυγή με αρ.614/10 Ανδρέα Χαραλάμπους που σ’ ότι αφορά τους δημοσίους υπαλλήλους, πλην του Μοδίτη Ιωάννη, προηγούνται αυτού σε αρχαιότητα, η Επιτροπή έκρινε ότι η από μέρους του Μαυρονικόλα κατοχή δυο διπλωμάτων επιπέδου Master, από τα οποία μάλιστα το ένα είναι απόλυτα συναφές με τα καθήκοντα της θέσης (Business Administration), εξισώνει τους υποψηφίους σε προσόντα. Δεδομένου, όμως, ότι αυτός αξιολογήθηκε ως Εξαίρετος στην ενώπιον της προφορική εξέταση, σε μια γενική συνεκτίμηση, η Επιτροπή θεωρεί τον Μαυρονικόλα ως καταλληλότερο για την υπό πλήρωση θέση. Συνοψίζοντας, η Επιτροπή θεωρεί ότι η απόλυτη συνάφεια του μεταπτυχιακού του Μαυρονικόλα με τα καθήκοντα της υπό πλήρωση θέσης, καθώς επίσης και ο χαρακτηρισμός του στην προφορική εξέταση ως Εξαίρετου υπερακοντίζουν τη διαφορά του στην αρχαιότητα με τους εν λόγω υποψηφίους, η οποία μάλιστα, σύμφωνα με την κρατούσα νομολογία, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, είναι επουσιώδους σημασίας στην πλήρωση διευθυντικών θέσεων.»
Ο Αιτητής διαμαρτύρεται ότι παραγνωρίστηκε η υπεροχή του έναντι του Ενδιαφερόμενου Μέρους σε αξία, προσόντα και αρχαιότητα. Αναφέρει συγκεκριμένα ότι αφού κατέχει πείρα απόλυτα σχετική με τα καθήκοντα της θέσης, αυτή θα έπρεπε να προσμετρήσει ως στοιχείο αξίας αποφασιστικής σημασίας ενώ ταυτόχρονα προβάλλει την κατοχή από αυτόν προδιπλώματος στα Οικονομικά & Διοίκηση Επιχειρήσεων και διδακτορικού διπλώματος ως υπέρτερα των προσόντων του Ενδιαφερομένου Μέρους.
Προβάλλει επίσης ότι υπερέχει σε αρχαιότητα η οποία όμως, ως παραδέχεται, δεν μπορεί να έχει βαρύνουσα σημασία σε υψηλόβαθμες ή διευθυντικές θέσεις εκτός εάν αυτός που υπερέχει σε αρχαιότητα υπερέχει και σε αξία. Προς επίρρωση του επιχειρήματός του αυτού προχωρά στην ανάλυση που περιλαμβάνεται στην απαντητική του γραπτή αγόρευση - στην οποία έγινε αναφορά πιο πάνω στην παρούσα απόφαση - ότι το Δικαστήριο στην υπόθεση 614/10 κατέληξε σε εύρημα σε σχέση με την υπεροχή του Αιτητή σε αξία, προσόντα και αρχαιότητα το οποίο φέρει ισχύ δεδικασμένου και το οποίο η Καθ’ ης η Αίτηση κατά την επανεξέταση πεπλανημένα παραγνώρισε.
Σε σχέση με τις αναφορές του Αιτητή σε υπεροχή του λόγω κατοχής πείρας απόλυτα σχετικής με τα καθήκοντα της επίδικης θέσης και παραγνώριση του προδιπλώματος που κατέχει, υιοθετώ την θέση του Ενδιαφερομένου Μέρους ότι αυτοί οι ισχυρισμοί δεδομένου ότι μπορούσαν να είχαν εγερθεί στην αρχική του προσφυγή δεν είναι επιτρεπτό να εγείρονται στην παρούσα μετά την επανεξέταση και συνεπώς δεν μπορούν να εξεταστούν (βλ. Παπαδόπουλος ν. Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Στέγης (1998) 3 Α.Α.Δ. 608, Δημοκρατία ν. Γεωργίου κ.ά. (2004) 3 Α.Α.Δ. 703, Ναζίρης ν. Ρ.Ι.Κ. (2007) 3 Α.Α.Δ. 38, Παρτασίδου ν. Κυπριακή Δημοκρατία (2008) 3 Α.Α.Δ. 413).
Σε σχέση με τον ισχυρισμό του Αιτητή που αφορά την παραγνώριση της υπεροχής του λόγω κατοχής διδακτορικού διπλώματος και αρχαιότητας, καταλήγω ότι δεν ευσταθεί. Ως αναφέρω πιο πάνω, το Δικαστήριο στην υπόθεση 614/10 δεν αναφέρθηκε στα προσόντα και αρχαιότητα του Αιτητή με σκοπό να καταλήξει σε ευρήματα σε σχέση με αυτά αλλά, χρησιμοποιώντας τα ευρήματα της ίδιας της Καθ’ ης η Αίτηση προχώρησε για να καταλήξει ότι δεν δόθηκε επαρκής αιτιολογία για την παραγνώρισή τους και την απόδοση βαρύτητας στην απόδοση στις προφορικές συνεντεύξεις.
Σύμφωνα με το σχέδιο υπηρεσίας της επίδικης θέσης, στα απαιτούμενα προσόντα δεν περιλαμβάνεται ούτε το διδακτορικό ούτε το μεταπτυχιακό ενώ όπως προσδιορίζεται στη σημείωση της σχετικής παραγράφου του σχεδίου υπηρεσίας, ο όρος «πανεπιστημιακό δίπλωμα ή τίτλος» περιλαμβάνει και «μεταπτυχιακό δίπλωμα ή τίτλο».
Συνεπώς, τόσο τα μεταπτυχιακά που κατέχει το Ενδιαφερόμενο Μέρος όσο και το διδακτορικό που κατέχει ο Αιτητής αποτελούν για σκοπούς της επίδικης θέσης πρόσθετα προσόντα.
Όπως αποφασίστηκε μέσα από τη νομολογία, εναπόκειται στην αρμόδια αρχή να προσδώσει στα προσόντα των υποψηφίων την ανάλογη βαρύτητα (Δημοκρατία ν. Αγγελή (1999) 3 Α.Α.Δ. 161). Στην υπόθεση Ζωδιάτης ν. Δημοκρατίας (2008) 3 Α.Α.Δ. 406 αναφέρθηκαν τα εξής (υιοθετήθηκε επίσης στην πρόσφατη Υπόθεση 1537/2011 Δέσποινα Κωνή ν. Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας, 27.1.2016):
«Η σημασία που πρέπει να δίδεται στα πρόσθετα προσόντα έχει οριοθετηθεί σε σειρά αποφάσεων. Πρόσθετα προσόντα που δεν προβλέπονται από το σχέδιο υπηρεσίας, λαμβάνονται υπ’ όψιν μόνο εφ’ όσον είναι συναφή προς τα καθήκοντα της θέσης. Εναπόκειται στο διορίζον όργανο να τα αξιολογήσει και σταθμίσει, αποφεύγοντας, αφ’ ενός, να μη δοθεί σ’ αυτά υπερβολική βαρύτητα, ώστε να ισοδυναμούν με απόδοση έκδηλης υπεροχής, αλλά, αφ’ ετέρου, η σημασία που τους δίδεται να μην είναι εντελώς οριακή, όπως θα ήταν, αν τα πρόσθετα προσόντα δεν είχαν καμία σχέση με τα καθήκοντα της θέσης. Μέσα σε αυτά τα όρια το δικαστήριο δεν επεμβαίνει σε ότι αφορά την αξιολόγηση και στάθμιση των στοιχείων (Πούρος κ.ά. ν. Χατζηστεφάνου κ.ά. (2001) 3 Α.Α.Δ. 374).»
Στην υπό εξέταση περίπτωση, όπως διαφαίνεται στη σελίδα ερυθρό 9Ρ των πρακτικών ημερομηνίας 15.10.12, η Καθ’ ης η Αίτηση εντόπισε και αναγνώρισε το πρόσθετο προσόν που κατείχε ο Αιτητής αλλά λόγω του ότι το μεταπτυχιακό που κατείχε το Ενδιαφερόμενο Μέρος στον τομέα του Business Administration κρίθηκε ως απόλυτα συναφές με την επίδικη θέση, οδηγεί – κατά την άποψη της Καθ’ ης η Αίτηση – σε εξίσωση των δυο υποψηφίων σε προσόντα.
Συνεπώς, η Καθ’ ης η Αίτηση όχι μόνο δεν παραγνώρισε το διδακτορικό δίπλωμα που κατέχει ο Αιτητής αλλά του απέδωσε την ίδια βαρύτητα με το μεταπτυχιακό του Ενδιαφερόμενου Μέρους καθιστώντας τους με τον τρόπο αυτό ίσους σε προσόντα.
Θεωρώ την προσέγγιση αυτή της Καθ’ ης η Αίτηση απόλυτα σύμφωνη με τα όρια που έχουν τεθεί από τη νομολογία σε σχέση με την αξιολόγηση πρόσθετων προσόντων.
Όσον αφορά την αρχαιότητα, αποτελεί πάγια αρχή της νομολογίας ότι σε θέσεις ψηλά στην ιεραρχία αλλά και πρώτου διορισμού και προαγωγής - όπως είναι η επίδικη – η αρχαιότητα έχει περιορισμένη σημασία (βλ. Κουφτερός κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1993) 4Β Α.Α.Δ. 1388, Πανταζή ν. Δημοκρατίας (1991) 3 Α.Α.Δ. 47). Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Πούρος κ.ά. ν. Χατζηστεφάνου κ.ά. (2001) 3 Α.Α.Δ. 374:
«Η Ε.Δ.Υ. ανέφερε πως λάμβανε υπόψη την αρχαιότητα, διευκρίνισε όμως πως «η αρχαιότητα, παρόλον που λαμβάνεται υπόψη, εντούτοις δεν είναι ουσιαστικής σημασίας δεδομένου του επιπέδου της θέσης, που είναι η ανώτατη στη δημόσια υπηρεσία […].» Δεν μπορεί να επικριθεί αυτή η προσέγγιση.»
Πρόσθετα, αρχαιότητα η οποία προκύπτει λόγω κλίμακας – όπως η παρούσα περίπτωση - έχει σύμφωνα με τη νομολογία περιορισμένη σημασία στις περιπτώσεις ανώτατων διευθυντικών θέσεων πρώτου διορισμού και προαγωγής (βλ. Κουφτερός κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1993) 4Β Α.Α.Δ. 1388, Χόπλαρος ν. Μακρή ν. Δημοκρατίας (2005) 3 Α.Α.Δ. 513).
Τέλος, οι λόγοι ακυρότητας που προβάλλει ο Αιτητής και αφορούν ανεπαρκή αιτιολόγηση της επιλογής της από την Καθ’ ης η Αίτηση κατά παράβαση του δεδικασμένου καθώς επίσης και υπέρμετρη βαρύτητα στις προφορικές συνεντεύξεις κρίνω ότι επίσης δεν ευσταθούν για τους εξής λόγους:
Η Καθ’ ης η Αίτηση σε πλήρη συμμόρφωση με το δεδικασμένο ως προέκυψε από την απόφαση στην υπόθεση 614/10 αιτιολόγησε την επιλογή της παραθέτοντας όλα τα στοιχεία του συλλογισμού που ακολούθησε.
Η ανάλυση που παραθέτει η Καθ’ ης η Αίτηση στις σελίδες ερυθρό 9Π – 9Ρ των πρακτικών ημερομηνίας 15.10.12 που καταγράφονται και ανωτέρω αποκαλύπτει το σκεπτικό, την προσέγγιση και τους λόγους γιατι επέλεξε η Καθ’ ης η Αίτηση το Ενδιαφερόμενο Μέρος και όχι άλλον.
Όπως πολύ ορθά εισηγούνται τόσο η Καθ’ ης η Αίτηση όσο και το Ενδιαφερόμενο Μέρος, η Καθ’ ης η Αίτηση έχει ευρεία διακριτική εξουσία σε θέσεις ψηλά στην ιεραρχία και το Δικαστήριο δεν επεμβαίνει εάν η κατάληξη της Ε.Δ.Υ. ήταν εύλογα επιτρεπτή.
Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Αριστοτέλους ν. Δημοκρατίας (1998) 3 Α.Α.Δ. 673 η οποία υιοθετήθηκε αργότερα και στις Πούρος κ.ά. ν. Χατζηστεφάνου κ.ά. (2001) 3 Α.Α.Δ. 374 και Δημοκρατία ν. Ασσιώτης (2010) 3 Α.Α.Δ. 395:
«Σ’ ότι αφορά τον προβαλλόμενο ισχυρισμό του αιτητή ότι η εντύπωση από τη συνέντευξη διαδραμάτισε αποκλειστικό ρόλο στη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης, θα πρέπει να υποδειχθεί ότι η θέση Διευθυντή Τμήματος Γεωργίας είναι η ανώτατη θέση στο Τμήμα […]. Σε τέτοιες θέσεις η προσωπικότητα του κατόχου της αποτελεί σημαντικό στοιχείο, σ’ ότι αφορά την καταλληλότητά του για την εκτέλεση των καθηκόντων της θέσης.
Ενόψει της πιο πάνω φύσης της θέσης, η Επιτροπή κατά την επιλογή του καταλληλότερου από τους υποψηφίους για προαγωγή στη θέση είχε ευρεία διακριτική εξουσία. Η απόδοση των υποψηφίων στις ενώπιον της Επιτροπής συνεντεύξεις πρέπει να λαμβάνεται υπόψη για σκοπούς αξιολόγησης και διακρίβωσης της αξίας τους (βλ. The Republic v, Zachariades (1986) 3 C.L.R. 852, The Republic v. Panayiotides (1987) 3 C.L.R. 1081).»
Η επίδικη θέση αφορά την ανώτατη βαθμίδα στην δημόσια υπηρεσία. Συνεπώς, το Δικαστήριο δεν ακυρώνει ούτε υποκαθιστά την κρίση του αρμοδίου οργάνου εάν αυτή ήταν εύλογα επιτρεπτή όπως και η παρούσα περίπτωση.
Για τους πιο πάνω λόγους, η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με €1.500 έξοδα υπέρ της Καθ’ ης η Αίτηση.
Ε. Μιχαήλ,
Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο